Doorgewinterde reizigers? En er toch een zootje van maken? Ik herinner me een soortgelijke post. 😊

Drie uur met de wagen naar Schiphol Amsterdam. 4 u wachten. Een eerste vlucht naar Jeddah, Saudi Arabia.

3 uur wachten. Domino Pizza.

17 uur onderweg

8 uur vliegen naar Thailand. Je een goede houding zoeken met veel te weinig beenruimte en een slapende Lux, die constant in je zij schopt, bijna geen oog toe doen en beseffen dat je geen twintig meer bent. Je eigen geparfumeerde rijst en die van de kinderen naar binnen slaan. Een krijsende, verwende Hollandse peuter twee rijen achter je negeren.

27,5 uur onderweg.

Landen in Bangkok, de hoofdstad van de glimlach.

Wachten op je moeder, die twee weken met ons mee reist, een andere vlucht nam, en met twee uur vertraging op zich laat wachten. Ondertussen je huurauto ophalen en je kroost in een taxi naar Ayutthaya duwen.

Blijven wachten. Je moeders vluchtnummer niet kennen en hopen dat je haar niet misloopt. Kijken naar de tientallen hotelmannetjes die, sommigen strak in het pak, gedwee wachten op gasten, en wensen dat je hun geduld had.

Moeder verwelkomen. Hi, mum!

Uit de terminal stappen en in een confituurpot warm oerwoudhol vallen. 22 u ‘s avonds.

Tig uren onderweg.

Je bagage inladen in de huurauto: een blinkende Mitsubishi Xpander.

Vloeken als de wagen niet wil starten.

Opnieuw proberen.

Zoeken naar de juiste combinatie start-stopsysteem, positie versnellingsbak, rem, gas.

Niks.

Opnieuw vloeken.

En het zweet dat ondertussen van je voorhoofd stroomt. En de airco die het niet doet.

Weten dat Thai-Rent-a-Car-desk ondertussen gesloten is.

Het noodnummer van Thai-Rent-a-Car bellen.

Vloeken als het noodnummer niet blijkt te kloppen.

Hulp vragen bij Smile Cars (of zoiets); de concurrentie.

Wachten op een Thai-Rent-a- Car-mannetje met een nieuwe Xpander.

Anderhalf uur rijden naar Ayutthaya Garden River View Resort in Ayutthaya, de oude hoofdstad.

32 uur onderweg

Ella en Marie-Lou, die niet kunnen slapen, en ons begroeten op de parking, en vragen ‘papa waar is je valies?’

Vloeken.

Beseffen dat je koffer niet mee is. Dat hij nog in de eerste Xpander zit.

Inclusief je internationaal rijbewijs.

Heel luid en smerig vloeken.

In de koffer.

In de fokking koffer.

Doorgewinterde reizigers. En er toch een zootje van maken. Thailand 2023.

(Gelukkig wordt de koffer door de Thai-Rent-a- Car-mannetjes gevonden en door een bereidwillige taxichaffeur – voor het juiste bedrag – achtergebracht.)

Ayutthaya Baan Suan Rim Nam, het Garden River Home dus, ligt buiten de stad, aan de oever van de Chayo Phraya, één van de drie rivieren die het historische eiland omringen. Het is een ouder, slaperig, family-run resort, met traditionele pagodadaken, een tuin met hoekjes en kantjes en draken en bamboe. Het zwembadwater is warm, als in een warm bad.

Voor onze eerste uitstap kiezen we Wat phra si sanphet, een vijftiende-eeuwse Boeddhistische tempel in het hart van historisch Ayutthaya. Het is snikheet, maar dan écht. Een Nederlandse mama geeft haar koters onder hun voeten. Ze klagen blijkbaar dat het te warm is. Hoe durven ze.

De stuppa’s, gerestaureerd nadat overijverige Burmezen ze in puin sloegen in de Thai-Burmese oorlog, zijn indrukwekkend. Maar we zijn al evenzeer aan de ‘moderne’ maar ‘levende ‘tempel een paar stappen verder, waar gebeden wordt, wierrook brandt en een torenhoge Buddha beaat op ons neerkijkt.

We gaan op zoek naar een plek waar we een hop on-hop off boottocht kunnen reserveren voor morgen. Een leuke manier om nog meer tempels te bezoeken. (Als u niet van tempelbezoeken houdt, dan bent u hier aan het verkeerde emailadres. Maar dat wist u waarschijnlijk al.) We volgen Google Maps naar Ayutthaya Boat & Travel, en komen (Thx, Google) abusievelijk uit bij het Royal Elephant Kraal Village, dat we wijselijk links laten liggen. Vanop afstand zien we dat de beesten vastgeketend staan en meewarig met hun slurf heen en weer zwaaien.

Even later passeren we een lokale markt, mét springkasteel, en dat zorgt alweer voor mooie kiekjes en opmerkelijke beelden van gekleurde kuikens, halve varkenssnuiten en kippenpoten en massa’s orgaanvlees. De foto’s zijn filterloos, maar de kleuren spatten er af. En het zweet van onze voorhoofden.

We maken nog een traditionele stop bij een 7/11. En dan nog bij een andere, om zeker te zijn. De 7/11 (het Thaise equivalent van de Indonesische Indomaret), voor de nog onwetende lezer, is een al even belangrijk onderdeel van onze Thailand-trips als tempels. De redenen hiervoor zijn legio. Ten eerste is het er een twintigtal graden koeler dan erbuiten. Ten tweede hebben ze alcohol, zij het niet tussen 11.00 en 17.00. Verder verkoopt men waterijsjes en gekoelde dranken in velerlei smaken. Niet zoooo speciaal, hoor ik u denken. Ik begrijp u, maar tradities zijn er om te bewaken en discussiëren met vier vrouwen … choose your battles.