2 augustus, Sigiriya

We nemen afscheid van de zalige crew van het Northjoy Resort, en dan is het 3.5 uur rijden naar Sigiriya, niet zo ver van Dambule, waar we hiervoor al waren. Het weer is niet denderend, en dat werkt wat op de mood van de groep.

Het Sigiriya Kingdom Resort voelt nogal koud en koel aan, zeker in vergelijking met Northjoy. Op de foto’s blaakte het hotel in de zon, en nu is het weliswaar bewolkt. De rooftop is ook niet echt een zalig plekje.

We hadden zelfs wat regen onderweg. We zwemmen even en bezoeken dan nog, voor het avondeten, een tempel ‘op ‘t goed vallend uit’.

Maar de Rangiri Dambulla Cave Temple, UNESCO werelderfgoed, is een ongelofelijke site en volgens de Unesco site al 22 eeuwen een heilig bedevaartsoord. We wikkelen ons vakkundig in onze sarongs, en stappen een korte trappen-klim naar boven, en plots, voor de eerste keer in Sri Lanka, staan we te midden van andere toeristen. En apen.

Tientallen kleinere en grotere boeddhabeelden onder een overhangende rots, in prachtige natuurlijke kleuren, en natuurlijk ook twee sereen liggende boeddha’s. We zijn allemaal diep onder de indruk. Wat wil een mens nog meer?

We eten in een totaal leeg restaurant – blijkbaar eten westerlingen ‘s avonds in hun hotel- , en vanzelfsprekend duurt het erg lang voor we bediend worden. En vanzelfsprekend krijgen we vijf maal carbonara in plaats van vijf maal bolognaise. Zoals ik al zei: meer chaotische restaurants maakten we nog nergens in Azië mee. Misschien komen de nummers op de kaart in de keuken en in de ‘gelagzaal’ niet overeen?

Misschien hebben ze er hun plezier in? Misschien is het ook cultureel erfgoed? ‘The most fucked up ordering of food in the world?’ Who knows.

Eten is altijd een belangrijk onderdeel van de reis, zeker voor de monsters. Stoppen bij een lokaal ‘hotel’ (lees ‘restaurant’) met buffet blijkt de beste manier hier, en gaat ook het snelst, je neemt wat je wil, het is mega lekker en nog goedkoop ook. Het ultra-pikante moet je er natuurlijk bijnemen, niet altijd evident voor de kinderen. Ook al blijkt het bij hen een acquired taste te worden. Of toch bij enkelen.

3 augustus, Lion’s rock

De zon zit uit. Yes!

Lion’s Rock, op een half uur van ons hotel, is ook weer werelderfgoed en de ongetwijfeld de meest bezochte highlight van Sri Lanka. Een koning haalde het ooit in zijn knotsgekke hoofd er een stad bovenop te bouwen.

Op basis van de online foto’s, zie ik eerlijk gezegd op tegen dit bezoek: drommen toeristen die zich via een steile trap naar boven wurmen, in schuim en zweet. ‘De Lion’s Rock in Sigiriya, Sri Lanka, heeft ongeveer 1200 treden die je naar de top leiden. De klim duurt ongeveer 1 tot 2 uur, afhankelijk van je tempo.’ 

Maar het valt reuze mee, al is het snikheet, en hebben de monsters meer schrik dan Isidoor. ‘Die apen, papa, vlak naast je.’ De apen stelen en tonen hun tanden. De balustrades zouden in België onmogelijk gekeurd worden. De borden die waarschuwen voor wespen-aanvallen helpen ook niet.

Boven worden we beloond met een 360 graden prachtig vergezicht.

Sari kon er spijtig genoeg niet van genieten. Ze is aan haar bed gekluisterd door de hevige pijn in haar ribben.

In de namiddag genieten Lux, Ode, Louise en ikzelf nog van een zalige ayurvedische massage, met oliën gemaakt uit tig planten en kruiden. De massages zijn hier niet goedkoop, in vergelijking met andere Aziatische landen: 36 euro voor 80 minuten.

4 augustus

Historische sites bezoeken is duur, zelfs naar Europese maatstaven. Lion Rock: 30 euro per persoon. Pollonaruwa: idem, en zelfs de kleinsten moeten betalen. Pollonaruwa, we zijn ondertussen tempel-rotverwend, vinden we aanvankelijk minder de moeite – ‘pfff, rotsblokken, pappa‘ – en we lummelen wat rond.

Maar naarmate we verder rijden in de site, neemt het aantal toeristen af en de regen houdt op. De stupa, waar een aap ijverig offerande-bloemen opvreet, en de uit de rotsen gehouwen boeddhabeelden op het einde zijn wel opnieuw machtig.