Rhodos 2021: Empona

Bali en verder: gecancelled. ***ing Corona.

Europa dus.

Gewapend met onze Covid-safe-app, met onze vaccinatiebewijzen, met onze location forms … trekken we deze zomer voor twee weken naar Rhodos. Daarna gaan we nog een weekje richting Rome.

Rhodos … Het grootste eiland van de Dodecanese, een groep van 12 eilanden (maar eigenlijk 15) … de middeleeuwse basis van de hospitaalridders. De oude kern van hoofdstad Rhodos staat op de lijst van UNESCO Werelderfgoed. Maar er komen ook cruiseschepen toe, en het nachtleven is ‘bruisend’. In 2019 kwamen er 2.3 millioen toeristen. Say no more. Dacht ik. Het is eens iets anders, dacht ik.

We landen om 21.00, en nadat Sari er door een onhandige Griekse politieman uitgepikt wordt voor nog maar eens een swab, rijden we met onze huurwagen meteen een uurtje verder, naar Emponas, aan de voet van de Attavirosberg. De weg is donker, en zo goed als verlaten. We slingeren doorheen de bossen richting het hoogste punt van Rhodos. Er is weinig bewoning, en langs de weg groeien olijfbomen en hier en daar een donkerpaarse bougainvillea.

In hotel Attaviros drinken we nog een Mythos-biertje, eenzaam aan de bar, uitgeschonken door Yannis, broer van Heraklios, zonen van de eigenaars van het hotel. Er beweegt niks. Het hotel lijkt wel verlaten.

We ontwaken met uitzicht op de ruige kam van de berg, ontbijten in een bakkerij: heerlijke cinnamon roll, baklava om een hospitaalridder van zijn paard te slaan, een worstenbroodje voor Lux en Marie-Lou. Bij mijn koffie krijg ik een glas ijskoud water.

Emponas is het centrum van de Rhodese wijn, en toeristen worden hier normaal en masse gedumpt om wijn te proeven en daarna te lunchen, bijvoorbeeld in Maroullakis Taverna, meatballs, dolma, feta salade. ‘Maar nu is het heel kalm’, zegt de Hollandse uitbaatster van een lokaal supermarktje, ‘overal is het kalm. Ik weet niet wat er gaat gebeuren.’ Het lijkt er inderdaad niet op dat hier vanavond veel traditionele dansen zullen gedanst worden. We keken er nochtans erg naar uit. We zagen ons al de Sirtaki meehuppelen, tussen besnorde Grieken en bezopen buitenlanders.

‘Maar nu is het heel kalm, overal is het kalm. Ik weet niet wat er gaat gebeuren.’

De winkeltjes- kitscherige wijntonnen en neerhangende druivenranken – verkopen lederen sandalen, Magnums, magneten voor op de frigo, Athiri- and Amorgianowijnen, honing en olijfolie, en een heleboel prullaria, waardoor Lux terstond, en voor de eerste keer in tig jaar, om zakgeld vraagt.

Het dorpje doet ondanks het tourisme nog authentiek aan. het is geen Disney-achtig sprookjesdorp geworden waar de straten er spic en span bijliggen. Getaande Grieken van zekere leeftijd drinken koffie. Oude dames vegen voor hun stoep. Voorhistorische tv-antennes versieren de daken. De gymclub is verlaten. Een oud vrouwtje staat voorovergebogen tegen een witte muur. ‘Kalimera’ grijnst ze, ‘goedemorgen’. Wit, blauw, roze, geel. Men houdt van kleur, hier op Rhodos.

Er wordt niet veel meer gegymd in Emponas

Het kleine Othodoxe kerkje van het dorp is zalig goud vanbinnen, met grote luchters, iconen van heiligen en engelen en Jezus, enzovoorts enzoverders. Het gebouwtje is gewijd aan Dormition: de maagd Maria sliep in zonder lijden en steeg ten hemel.

Rond 14.00 zitten sommige terrassen toch vol: er wordt wijn geproefd en gekocht en nu is het tijd voor lam in de oven, moussaka en souflaki. Misschien dus toch nog een sirtaki vanavond.

Ik rijd voorbij de terrasjes op weg naar het health centrum. Dag 1 en Lux’ oor doet al pijn: een combi van airco, vliegtuig, zwembad en totentrekkerij.

Rhodos heeft ons al blij verrast.

One comment

Submit a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s