We waren gisterenavond de enige gasten in het Phuwanalee Resort. Het restaurant was gesloten en deze morgen werd het ontbijtbuffetbeperkt tot een keuze à la carte. (Maar met extra pannenkoeken! Dat zegt niet veel goeds over hoe Thailand na de Coronacrisis weer uit het dal aan het kruipen is.) Blijkbaar was het ingenieuze Thaise plan van 9 juni 2022 om marihuana te legaliseren niet afdoende.

Niet alle dagen verlopen zoals gepland. Maar dat wist u al. Een perfect uitgekiend programma (zie de blog van gisteren) loopt in de noodle soup als onze Xpander het laat afweten. Of toch de batterij van onze Xpander. Of toch, bij nader inzien, de batterij van de remote key van onze Xpander. Tot drie maal toe worden we uit de penarie geholpen door vriendelijke, hulpvaardige Thai en een set startkabels, vooraleer we uiteindelijk een nieuwe batterij aankopen in …  de 7/11!

Eerste maal startkabels, na ontbijt

De vriendelijkheid van de Thai is legendarisch Gelukkig maar. Anders zaten we daar nog, op de dorpel van het Phuwanalee resort, want de pechverhelping van Thai-rent-A-Car, zo merkten we later op de dag, was er niet echt als de kippen bij.

Hierdoor skipten we vandaag één tempel. Geen nood, we hadden nog twee stops gepland. En die waren echt wel de moeite!

Tempel 1: Wat Non Kum (ook wel gekend als de Wat Luang Pho To of de Wat Lan Boon Mahawihan Somdet Phra Buddhacharn 😀) is een meesterwerk van kitsch, te midden van gemanicuurde tuinen en vijvers, opgedragen aan Luang Po (ook wel gekend als Somdej Toh Promrangsi). Luang Po was een über-monnik en had magische krachten. Echt zot! Zijn bronzen standbeeld zou het grootste bronzen standbeeld ter wereld zijn, zo las ik ergens. En dan geloof ik dat. Mensen komen van heinde en verre om hulde te brengen in de hoop op een beetje geluk. (Nu tellen we wel maar 4 Thaise toeristen …) Ik laat me niet kennen en steek aardig wat Thai Bath in een van de vele offerandeblokken. Wie weet kent Luang Po ook zijn weg met een moersleutel of startkabels.

tweede MAAL STARTKABELS, NA bezoek aan tempel 1

Tempel 2: 57 km meer noordwaarts ligt Wat Ban Rai. Had ik het zoeven nog over kitsch? Vergeet wat ik schreef. Deze tempel slaat op dat gebied werkelijk alles! Wat begon als een bescheiden klooster ontaarde in caleidoscoop van mozaïek en maffe kunstwerken binnen een megagrote olifant. Bij nader inzien: BINNEN EEN MEGAGROTE OLIFANTKOP OP EEN SCHILDPADLIJF. Het beest ligt op een meer, bereikbaar door een brug bewaakt door naga (slangen).

Once you see the 42-metre-high, four-story Thep Wittayakom Vihara, with its 520-ton ceramic elephant head on the body of a turtle, there is no doubt you have arrived.’

Op het ‘vasteland’ kan je opnieuw je geluk een duwtje in de rug geven door vissen of vogels te kopen (of krabiljetjes) en vrij te laten (niet de krasbiljetjes, die geven geen moer om vrijheid). Wij ‘kopen’ een schildpad (opnieuw dubieus, I know, maar zo gaven we dat ene beest toch de vrijheid) en Lux liet die dan via een speciaal ontworpen glijbaan voor schildpaden (I kid you not) opnieuw de vijver inglijden.

400 vrijwilligers en miljoenen Bath donaties (religie is schandalig duur). Elke vrijwilliger mocht per dag 1 vierkante meter bezetten met mozaïek. Of je het nu prachtig vindt, of spuuglelijk, het is op zijn minst massa’s indrukwekkend. Er zijn vier verdiepingen maar de kelder, die spant de kroon. Ocean world, met een (look alike) paarlemoeren vloer, muren in de vorm van koraal, lichtgevende zeepaarden, en dat alles overgoten door een psychedelisch strobo-effect. Crimineel gek! Van de pot gerukt!

De spiraalvormige hal naar boven puilt uit van bizarre muurschilderingen, de ene nog meer bizar, luguber of totaal krankjorum dan de andere.

Het begint nog braafjes …

Dan wordt het al wat vreemder … Silver surfer? Blonde, rondborstige godinnen? Motorijder?

En dan … Overleden bekende Thai?

En natuurlijk hangen er tig afbeeldingen van de overleden, geniale ontwerper van dit alles: monnik ‘Luang Pho Khun, steevast met sigaar. En nog wat andere vreemde zaken. En als kaars op de taart: nog een paar mega-buddhabeelden bovenop het schildpaddenschild.

En rondom het tempelcomplex verkopen oudere vrouwtjes natuurlijk de nodige ditjes en datjes.

Derde MAAL STARTKABELS, NA bezoek aan tempel 2

Rond 17u, na een prachtige laatste stretch tussen rijstvelden en vlaktes doorspekt met trosjes bomen, en af en toe overstekende viervoeters, komen we aan in het Hotel Siam River Resort in Chaiyaphum.

Is the pool open? vraag ik half lachend aan de zwangere receptioniste. (We maakten het op onze laatste Thailandtrip twee maal mee dat het zwembad gesloten was. Niet zooo leuk als je net 4 u in de wagen zat met drie balende monsters en de temperatuur boven de 40 graden ligt.)

-Sorry, sir, pool closed, sir, zegt de receptioniste. Under construction.

Vloeken. Luid en heel smerig vloeken.

Bij nadere inspectie staat het zwembad vol water maar is het zelfs te smerig om te pootjebaden. Nu ja, het kan niet elke dag frieten zijn.

We sluiten de dag af in het Ozone-restaurant, met een terras dat uitkijkt op een privé-golfterrein, life-muziek en obers die nog nooit een westerling bediend hebben. Diner for 6: 32 euro. En toch met frieten.