KL is een stad waar je gerust een weekje kan vullen. De kinderen genieten volop, vinden dit het leukste deel van de reis! Fun city, like a said. Het is fun met Moses erbij, en de ruimte in het appartement op de 25ste verdieping is ontspannend. We storten ons keer op keer op de gerechten die ons voorgeschoteld worden, pittig en stevig gekruid, en keuze uit zooo veel, en Indisch is definitely onze favoriet! De sky train is ideaal om aan te filles te ontsnappen, dus we zijn mobiel. De Indiërs zijn wel een stuk stugger dan de Thai, maar overwegend vriendelijk. En correct. Behalve de smrlp die er ons gisterenavond oplegde. Net nu we voor een keer een cocktail dronken. Wel, eigenlijk drie cocktails. Elk.

Pasar Seni

Gisteren hosten we nog wat rond op Pasar Seni, de ‘art market’ (cf. gisteren: de prullariamarkt). De monsters huppelden er blijgemutst rond, van het ene winkeltje met dit naar het andere winkeltje met dat.

En toen kwamen we oog in oog te staan met een echte, onvervalste theetrekker! We trokken grote ogen. D.w.z. Moses en ikzelf. Sari, cultuurbarbaar en couleur locale-miskenner vond het maar niks, en draaide het prachtige gebeuren de rug toe. De monsters waren nergens te bekennen. Ze waren nog druk bezig met prijzen te onderhandelen voor brol en prullaria. De theetrekman, blijkbaar een kei met hoge score in de nationale theetrekcompetitie, haalt dolle theetrektoeren uit onder luid applaus van vooral Aziatische toeristen.

• FYI: Een blokje zoals dit geeft extra, voor sommige lezers totaal onbelangrijke, saaie of onbenullige informatie over culturele, geschiedkundige, politieke aspecten. Feel free to skip!

  

• Teh Tarik is de nationale manier van thee drinken in Maleisië, maar is oorspronkelijk afkomstig uit India. Teh = thee, Tarik = trekken. Letterlijk betekent Teh Tarik dus “thee trekken”.
  Teh Tarik is thee waaraan een flinke hoeveelheid gecondenseerde melk is toegevoegd en die op een heel bijzonder amusante wijze wordt klaargemaakt. Niet zo zeer de thee zelf, als wel de bereiding ervan maakt deze thee zo speciaal.
  De verkoper van Teh Tarik giet de hete thee zeer behendig van de ene beker in de andere beker, waarbij hij de bekers zo ver mogelijk uit elkaar houdt. Dit snelle overhevelen – zonder te morsen – is fascinerend om te zien. Het lijkt wel of de straal thee wordt “getrokken”, vandaar de naam. Het show-element van deze bereiding trekt altijd veel publiek, met name toeristen vinden dit prachtig om te zien.
  Het resultaat van dit thee trekken is dat de thee afgekoeld is tot drinktemperatuur, de melk door en door vermengd is, het aroma nog meer tot zijn recht komt en dat de Teh Tarik een mooie, dikke schuimlaag heeft. (assas.nl)

Batu Caves

Negen jaar geleden, op onze trip van zes maanden door Indonesië, Maleisië, Thailand, Myanmar en Vietnam, beklommen we ook de 272 trappen naar de heilige Batu Caves, een belangrijk Hindu heiligdom. Toen waren onze monsters 6, 4 en 2 jaar. De terrible two was echt een uitdaging, en niet alleen op trappen.

Aan de voet van de trappen poseert het 42 meter hoge standbeeld van Murugan, de god van oorlog en overwinning, mee op de selfies van Jan en alleman. (Ik had ook nog nooit van de heer Murugan gehoord, niet mee inzitten.) Kinderen, tot zelfs minimie babietjes, en ook hun vaders, worden ritueel geschoren vooraleer ze de tempel binnengaan.

Cheecky monkeys lopen langs de balustrades op en neer, verdedigen hun eigen stuk van de trap en tonen hun hoektanden, grissen nootjes uit de handen van toeristen.

Duiven worden gevoederd en fladderen hups boven het plein. Lux koopt mais en gooit ze in het rond.

We beklimmen de trappen, en het is hot hot hot! De kinderen spurten naar boven. Wij, de oudere generatie, en ik de senior van de groep, hebben het lastiger. We zweten ons kapot, hijgen en nemen elke minuut een pauze.

Boven in de reusachtige grot is het fris. Pffffoei. Druppels druppelen van de zoldering op ons hoofd. Enkele vleermuizen zoeken het donker op. Mannen en vrouwen laten zich zegenen door sadhu’s, die er duidelijk verveeld uitzien. Het is een job, geen roeping, of de sleur zit er in.

We lunchen zalig met onze handen in een veggie Indisch restaurantje on site: een tali (dagschotel met dahl – linzensaus -, ajar – pickle -, diverse spicy groenten en rooti – een soort naan). Op een groot, recyclebaar bananenblad. Yummy.

Morgen stopt onze reis. Damn. Ik kon nog wel even doorgaan.

Vanavond bezoeken we nog de Petrona Towers. Morgen doen we, onderweg naar het vliegveld, nog een stop in een waterparadijs (Lux zal dan eindelijk stoppen met zagen 🙂 en ‘s avonds vliegen we huiswaarts.

Er volgt nog een traditionele Last Post. Met wijze overpeinzingen, halve waarheden en waarschijnlijk ook nieuwe plannen, want die zijn al aan het broeden.

Cy Then!