8 juli
And so it begins. Het eerste obstakel.
Ik zie jullie al grijnzen. Indiaas gruwelverhaal, the sequel?
Zoooo erg is het nog niet. Maar hierover straks meer.
Met de wagen naar Parijs. Mum, dad, da monsters & Louise Louise. 24 Juli worden we nog vervoegd door Ode Ode, en in Sri Lanka sluiten zus Emma, schoonbroer Wout Wout en koters aan. Het wordt een bende! Onderweg naar Charles De Gaulle realiseer ik me plots maar gelukkig maar dat ik een luchthavenparking geboekt heb bij Brussel Zaventem, en niet bij Charles De Gaulle airport. Lap. Oh boy. Eigenlijk was dit het eerste obstakel. Nu, kon erger. Ik boek een nieuwe standplaats en we overnachten in Eklo Hotel Restaurant Paris Roissy Cdg. Een aangename slaapplaats voor 1 nacht. Piepkleine kamer 4 mum and dad, maar super clean. De kinderen hebben wel een tafel.
Onze vlucht vertrekt om 10.40 naar Frankfurt. Het is chaos in Charles De Gaulle, Terminal one. Online inchecken lukte langs geen kanten en ook de ‘self checkin machines’ werken niet. We worden van het kastje naar de muur gestuurd, krijgen bagage tags in de ene rij die in een volgende rij vervangen moeten worden door andere. Sommige reizigers staan al heeeel lang aan te schuiven en de gemoederen lopen op. Een massa mensen in een veel te kleine ruimte. Een zelfingenomen XXL-Amerikaan heeft het helemaal gehad als een groepje, zonder kwade bedoelingen niet opzij gaat op de loopband. ‘Get out of the way, you fucking morons! Get out of the way, you inbreds! This is a country of fucking morons!’ Plaatsvervangende schaamte en me inhouden om niet te reageren. Het is een cliché scène uit een slechte film.
Het vliegtuig schudt en beeft door de turbulentie. De monsters zitten in de staart en schudden en beven mee. ‘De slechtste vlucht ooit!’
We landen iets te laat in Frankfurt, en hebben maar 50 minuten voor het vliegtuig opstijgt. En the gate sluit binnen 30 min. STRESS. Het gaat niet vooruit. We zitten op de laatste shuttle van het vliegtuig naar de terminal. Het is rennen, spurten, shit shit shit. We halen het, bezweet en opgefokt. We hopen dat onze bagage mee zal zijn.
De dagvlucht Frankfurt-Delhi is dik ok. Er is wat verwarring voor het opstijgen. Sommige Indiase vrouwen mogen blijkbaar niet naast een ‘vreemde man’ zitten. (Nope, het gaat niet over mij.) Maar de stewardessen zijn de elegantie zelve en vinden een oplossing door die ene passagier daar te zetten, en die andere een rij naar voren te plaatsen. Bank vooruit en een kus van de juffrouw. Ik zit 8 uur naast een ouder Hindu-vrouwtje. Ze zegt geen woord, beweegt bijna niet, leest niet, kijkt geen film … Met een beweging van haar oude handjes gebaart ze me op te staan als ze moet plassen. Links van mij zit een jong bejaard Duits koppel. Hij houdt een plakboek bij, snijdt keurig de randjes van zijn vliegticket en kleeft ook het etiket van zijn waterfles op het papier. Ze zijn op reis voor hun zoveelste huwelijksverjaardag, en plots komt een stewardess aanhossen met een plateau met wijn, taart en een pluchen hondje. Aandoenlijk.
We landen in Delhi 00.30 lokale tijd, een tijdverschil van 3.5u later. Hup naar de loopband voor de bagage, gezwind lichtvoetig en blij dat we er zijn!
Maar de bagage is dat niet.
Not!
De valiezen zijn er niet.
Joy.
Staan nog in Frankfurt. Godverdegodver.
Hup, richting de lost and found desk, iets minder lichtvoetig.
Daar blijkt dat geen enkele valies van onze vlucht meegekomen is.
How many pieces of luggage, sir?
Met veel vijven en zessen geeft de Sikh van dienst onze gegevens in in zijn computer.
– ‘How many pieces of luggage, sir?’
-‘Six.’
-‘Colour of the first piece, sir?
-‘Red.’
-‘Hard or soft, sir?’
-‘Hard.’
-‘Brand, sir?’
-‘American Tourister.’
-‘ How many pieces of luggage, sir?’
-‘Six.’
-‘Colour of the second piece, sir?
-‘ Pink with ice cream cones.’
-‘Brand, sir?’
-‘B Happy.’
De Sikh-man geeft plichtsbewust alle data in. ‘Pink with pineapples. One this, one that … ‘enzovoorts enzoverders …
-‘ How many pieces of luggage, sir?’
Is dit candid camera? Bro?
Blijkbaar hebben we 7 luggage tags voor maar 6 valiezen. Er ging iets mis met het her-taggen.
We boekten en betaalden op voorhand een taxi naar het hotel, maar die is ondertussen zo goed als zeker riebbedebie.
Uiteindelijk vertrekken we met een officieel document, met reference code en QR-codes en met de belofte dat onze bagage op het volgende vliegtuig uit Frankfurt zelfde tijd mee zal zijn.
-‘ How many pieces of luggage, sir?’
I kid you not.
Nog even door de douane, en – een geluk met een ongeluk – onze driver staat er te wachten.
Het is een klein uurtje rijden naar het hotel waar we drie nachten blijven: het Sarovar Portico Delhi, in Gurguram. Het is ondertussen een stuk in de nacht, en dus rustig op straat: geen getoeter, geen heilige koeien. Een kleine stop aan een wine and beer shop voor wat koude King fisher biertjes en frisdrank. Het stinkt duizend erg in de 24/7 shop, en de zatlappen waggelen in en uit. Eén aangeschoten maar milieubewuste jonkman spreekt Sari aan.
– ‘Mam, please do not use polythene bags. Think about the environment, mam.’
We zien de beelden van Goa vorig jaar voor ons, van plastieken stranden. Is er nog hoop?
We checken in het Sarovar. En ook daar worden we eraan herinnerd dat polythene niet ok is.
Alle pasports en visums worden gekopieerd. Vriendelijk, dat zeker, maar het gaat traaaag en de inkt is bijna op en ik ben al lang blij dat we geen groep van 20 zijn. (E-visas voor India bemachtigen was dit jaar trouwens de hel. https://indianvisaonline.gov.in/ … my god … Sari stak hier letterlijk uuuuuuren frustratie in)
9 juli
Kafka in India
Nog wat slaapdronken na een korte nacht kijken we in de potten van het ontbijtbuffet. Yummie. Lekkere, maar hot bhaji, paratha, poori, mango yoghurt, eieren in alle vormen en smaken, toast … meer dan ok.
En dan moeten we wel gaan shoppen. Geen bagage is geen T-shirts, geen zwemgerief, geen contactlenzen geen shampoo (en neen, papa, we gebruiken geen Indische shampoo!), geen ondergoed, geen shorts, geen nothing de potting. Lufthansa, zo beloofde de Sikh-man gisterenavond, betaalt 100% van geneesmiddelen en toiletartikelen terug en 50% van kledij. Valt nog te bezien, natuurlijk. Gelukkig is Ella dol op de speedo-badpakken! We kopen wat we nodig hebben. De ladies zijn gelukkig niet te gretig, maar dat zal ook wel aan het aanbod liggen.
De monsters genieten van het water, in hun matching Speedo-badpakken dus. Een Indische tourist-dude heeft zijn Spotify aangesloten op een mega JBL-speaker. Tomorrowland in het klein. Een joint tussen zijn luie lippen, danst in het water. Hij kent Charlotte De Witte. Hij houdt zijn hand voor de swastika-tattoo op zijn borstkas. Oorspronkelijk in Boeddhisme en Hindoeïsme en waarschijnlijk nog wat ismes het symbool voor geluk, voorspoed voor de man met de snor het wansmakelijk claimde… maar Indische tourist-dude kent de connotatie blijkbaar wel.
Het is niet echt een infinity pool en het uitzicht is niet overweldigend. Maar het hotel ligt in een ‘gezellige buurt’, die nog volop in ontwikkeling is, en middenin een winkelcentrump(pje): The Iris Broadway. Geadverteerd op Insta als ‘the most preferred F&B destination at Sec 85 Gurugram. A perfect shopping centre to eat, shop, entertain and unwind.‘ Oh yoy oh boy!
En dan probeer ik Lufthansa customer-care te bereiken. Ik lees even na wat ik moet doen bij bagage-verlies. Ammehoela.
- Online ingeven blijkbaar, via de website van Lufthansa. (De Sikh-man repte hier vorige nacht met geen Hindi-woord over.) Krijg ik de boodschap dat dit voor India niet kan, gezien lokale douane-wetgeving of zoiets.
- Ingeven via de Lufthansa-app blijkbaar. Blijkt de code op het officieel document – met reference code en QR-codes en met de belofte dat onze bagage op het volgende vliegtuig uit Frankfurt zelfde tijd mee zal zijn – incorrect is.
3. Bellen dan maar. De dame aan het onthaal van het hotel doet er alles aan om me te helpen. Tevergeefs. Foutief nummer. Of er wordt niet opgenomen. Of er wordt opgenomen en dan toegelegd. Of er wordt opgenomen, een kerel verbindt ons door. Naar een foutief nummer. Kafkaiaanse toestanden India.
Uiteindelijk bereiken de lieve dame aan het onthaal en ik nul de botten. Het wordt dus morgenochtend afwachten. Last chance for Leh. 11 juli hebben we een vlucht naar Ladakh, 5AM, maar zonder bagage vertrekken we niet.
Een vriendelijke hotel-dude geeft me nog een lift op zijn hero-honda-moto om nog wat proviand in te slaan. Terwijl hij zijn moto ophaalt uit de ondergrondse parking, toonde een andere hotel-dude me een foto van zijn stier. Zijn familie woont verderop in een dorpje, Daikin (?). Hij toont me ook een filmpje van de stieren-races aldaar. Dudes in een kar, getrokken door een wilde stier.
Crazy India, we are back!