6 augustus, Kitulgala

We rijden van Kandy naar Kitulgala, the rafting spot of Sri Lanka. And the only one.

Een rit van 2.5u voor 60 km, via bocht na bocht na bocht doorheen hoge heuvels, theeplantages en prachtige landschappen, altijd moeilijk om vast te leggen op de gevoelige plaat. Onze nieuwe driver is mr. Mandullah, een zalige kerel met eeuwige glimlach, die zijn uiterste best doet om het ons zo makkelijk en veilig mogelijk te maken. Highly recommended!

Lunch is een heerlijk lokaal buffet met uitzicht over de vallei. Erna heb ik wel vier dagen last van een stevige toerista. Hiep hoi.

We boekten twee kamers in het River Egde Eco Resort, een paar km buiten Kitugala zelf. We willen hier enkel raften, blijven maar 1 nacht dus kozen we voor een goedkopere slaapplaats, die er online basic maar best ok uitziet. Maar het is echt niet ok. Not highly recommended at all! Er staat een kerel aan de ingang, die niet reageert als we aankomen, maar achteraf blijkt hij de, triestige, conciërge of zoiets te zijn. De kamers stinken naar muf en rot en nat en de muren zijn beschimmeld. Geen probleem met basic, maar dit is te , dus we vertrekken, hoe zielig ook voor de triestige conciërge, die ons probeert te overtuigen om te blijven.

We vinden een ander, gloednieuw hotelletje, Winland Coffee and Stay, met koud Lion beer dabei om onze reis verder te plannen (of toch doen alsof voor de foto’s, want echt vooruit plannen … we zijn er niet goed in), en uitzicht over de rivier Kelani, waarin we in de namiddag even ‘zwemmen’. En neen, er zitten geen krokodillen. Wel waterslangen. So they say. De stroming is heviger dan je zou denken. Mandullah en de hoteleigenaar houden de hele tijd een wakend-bezorgd oogje in het zeil.

7 augustus, Kitulgala

Op het programma vandaag: raften en rock gliding. Ik heb er zin in maar ben sceptisch, verwacht er niet veel van. Categorie 2-3, voor pussies, denk ik. Maar ik heb ongelijk! Het is echt dolle pret, en ook uitdagend! Mandullah kent de eigenaar van 37 Rafting Team, in van de meer dan twintig bedrijfjes die rafting aanbieden, en we krijgen van de toffe guide enkele extraatjes. Vanop een rots diep in de rapids springen, tegen de stroom invaren … Kraaien en gieren en uit het raft in de rivier donderen. Maar ik heb geen foto’s van ‘onderweg’ om het te bewijzen …

Het rock gliding is nog uitdagender. Springen vanop 4m hoge rotsen, backflips et all. Wachten onder een waterval met stevige stroming om daarna tussen de rotsen door halsoverkop naar beneden te glijden. Echt zalig. Sari, die moet alweer passen…

8 augustus, Ella

Na het raften zetten we aan, richting Ella, een lange autorit van 4.5 u, volgens google maps, maar mooier dan dit, wordt het landschap niet. Glooiende theevelden overal, reusachtige bamboe. Adembenemender dan de jungle van Thailand, vinden we. Het doet ons denken aan Flores, Indonesië. De natuur is hier prachtig, we genieten volop.

De Britten brachten toendertijd Tamil-mensen vanuit het noorden over, om te werken in de theeplantages. En de Tamil zijn hier nog steeds, en wonen in schamele huisjes tussen de velden. ‘Hard work, and they are very poor people’, vertelt Mandullah. De wereld achter ons kopje thee thuis …

Mandullah raadt ons aan om de rit te onderbreken met een overnachting in Nuwara Elyia, op 1800 meter hoogte, in de schaduw van de Pidurutalagala, de hoogste berg van Sri Lanka (2,524  m), en het centrum van de thee-business, lekker koel en daardoor enorm populair bij de Sri Lankaanse bevolking. Madullah is blijkbaar ook echt fan, zijn huwelijksreis was hier, de volle 3 dagen.

Maar ons ding is het totaal niet. Daar boven, op een plateau, met een amalgaam van lelijke bebouwing rond een groot meer, waarop lokale toeristen rondsjeezen met speedboats en jetski’s. Het is er koud, slechts 17 graden, mistig en triestig.

En ook Ella zelf valt me reuze tegen, althans het stadje zelf, niet de omgeving. Het dorp, één van de toerist hubs in Sri Lanka, is een paar straten groot, en een en al eindeloze verkeersopstopping, lawaai en uitlaatgassen. Er zijn tig restaurantjes en hotels en een verzameling winkeltjes met hippe kledij en singing bowls en magneten, waar de monsters natuurlijk wel opgezet mee zijn.

Het is weekend, en heel lokaal Sri Lanka lijkt zich te verzamelen voor een gezinspicknick bij de Ravana-waterval, of een fotoshoot op de iconische Nine-Arch-Bridge, gebouwd in 1921. Bij de waterval is het gezellig druk; een en al selfies, eet-kraampjes en prullaria.

De Nine-Arch-Bridge is vooral een grappige, bizarre bedoening. Honderden toeristen haasten zich via een steil pad naar beneden. Het is bakkend heet, het is zweten, en dat belooft voor straks, opwaarts!

De brug is nog steeds in gebruik door de trein uit Kandy, en balustrades om je te beschermen tegen een val van 24 meter zijn er niet. Onvoorstelbaar in Belgenland.

En dan komt de trein! Iedereen gaat gelukkig spontaan opzij, geen waaghalzerij. En we juichen alsof het de paus is die Jeruzalem binnenrijdt! En ik betrap me erop dat ook ik mee juich. Onnozelheid is besmettelijk. En gelukkig ontschuldig,

Na het ongelofelijke trein-avontuur doen we nog een kleinere, minder bekende waterval, om af te koelen. We lopen langs het spoor, passeren een klein stationnetje in de jungle en de dapperen onder ons maken nog een plons om de dag af te sluiten.