Mae Chan – Chiang Rai, 19 juni

Onderweg naar Chiang Rai maken we een omwegje via de Choui Fong Tea Plantation. De theevelden liggen op rollende heuvels, opnieuw een totaal ander Thailand. De theeplantjes zijn ongeveer een halve meter hoog en neergepoot in lange rijen. Hier en daar zijn vrouwen aan het plukken, goed ingepakt tegen de zon. Een man met een parasol, megafoon en een lange stok (gelukkig om te wijzen en niets anders) houdt toezicht. Wikipedia vertelt me dat de Oolongthee of Oolong, die hier verbouwd wordt, een traditionele Chinese theesoort is, ergens tussen groene en zwarte thee. We kopen een mooie portie voor omoe. We drinken een ijsgekoelde thee met honing en gember, en bestellen twee theetaartjes: een groen en een oranje. Best lekker.

De weg naar Chiang Rai is niet spectaculair: een highway, dichte bebouwing. We stoppen even bij de Makro voor sponsbrood en cheddarkaas. In Chiang Rai regent het, maar heel erg is dat niet. We zijn allemaal behoorlijk moe. Beetje uitgeput. En iedereen doet een middagdutje. Het zwembad van Le Meredien moet even wachten.

De weg naar Chiang Rai is misschien niet zo speciaal, Wat Rong Khun, de witte tempel is dat wel. Een psychedelisch gewrocht, in positieve zin. Chalermchai Kositpipat, de Thaise kunstenaar die dit Dali-eske bouwwerk ontwierp, en uit eigen zak betaalde, stierf onlangs, mei 2015.  ”Only death can stop my dream’, but cannot stop my project.’ 

Zijn woorden werden waarheid. Een aardbeving (mei 2014) deed de tempel daveren op zijn grondvesten, maar de restauratie is in volle gang, en zal in 2070 afgerond zijn. Rond de brug, die toegang verschaft tot Ubosot, het hart van Kositpipats droom, ligt de hel, met honderden grijpende handen en klauwen die verlangen voorstellen, schedels met uitpuilende ogen en monstertanden, beelden van het ruimtereptiel uit Predator, en uit een boom bengelen Gollem, Batman en  David Lynch’ Eraserhead. Het geheel doet heel eclectisch aan. Murals depict swirling orange flames and demon faces, interspersed with Western idols such as Michael Jackson, Neo from The Matrix, Freddy Kruger, and a T-800 series Terminator. Images of nuclear warfare, terrorist attacks, and oil pumps hammer home the destructive impact that humans have had on earth. The presence of Harry Potter, Superman, and Hello Kitty confuses the message somewhat, but the overall moral is clear: people are wicked.” (Wikipedia). De kindjes vinden de tempel vreemd en griezelig, maar wel mooi. Baby no touch!, roept een opzichter met een microfoon vanuit een wachthokje.

 

 

In de namiddag ga ik op zoek naar Orn’s Bookshop, vermeld in Lonely Planet. Ik vind de winkel in een woonhuis nabij de Wat Yod Yet, in het toeristische centrum van de stad. De benedenverdieping van het huis is volgestouwd met lectuur in het Engels, Frans, Nederlands, en een stuk of wat Scandinavische talen. De meeste boeken zijn oud en vergeeld. De Duitse eigenaar woont al 25 jaar in Thailand. The shop keeps me at home, zegt hij, I would only sit in the pubs, drink beer. Hij praat graag maar wendt telkens zijn blik af.

Hij toont me dit boek, en dat boek. I only read non-fiction. I do no waste my time on Harry Potter.

Hij raadt me Charlie Wilson’s War aan.

Ik heb de film al gezien, zeg ik.

That’s the problem. And those E-readers. Young people don’t read books anymore. Ik verlies elk jaar 20% inkomen. Hij babbelt over vanalles en nog wat. Hij spuwt zijn gal over de aanslag gisteren in Turkije. IS, those bastards. Hij veroordeelt pedofilie en vindt het goed dat pedofielen zich in Engeland moeten registreren.

Ik neem een taxi richting hospitaal. Op onze vorige Azië-trip liep ik op de grens met Birma een mycoplasma infectie op. Nog steeds, om de zoveel weken, krijg ik een aanval. Symptomen: uitputting en spierpijn, dagen aan een stuk. De dokter in kwestie suggereert post infection syndrome. It is only a theorie. Not proven yet. Een beetje zoals fantoompijn. De infectie is weg maar het lichaam reageert nog alsof ze er wel nog is. Hij laat mijn bloed trekken en een hele batterij tests uitvoeren. 31 juli moet ik hem bellen. Ondertussen krijg ik voor vijf dagen steroïden mee.

Terug in Le Meredien (ons eerst 5-sterrenhotel ooit) laat ik me gaan bij het lunchbuffet. Zalig.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s