Wild van Nederland.

We houden van Nederland. We geven het toe. We zijn er gek op. Helemaal tuk zijn er we er op! De vriendelijkheid van de Nederlander en zelfs zijn breedsprakerigheid (want alles is een praatje waard), de uitgestrektheid van de vlakten en de polders, de herfstkleur in de bossen, de gezellige steden en stadjes met trapgevels en marktjes, de gekke namen en originele benamingen (Wijnhuis Van Druiven, Klompedompe, het heel eerlijke Papa’s Bar, Loetje) de oliebollen en maatjes met Nieuwjaar – en ja er schiet wel eens een vuurwerkfabriek in de fik -de rijke geschiedenis, uitnodigende winkeltjes en aanlokkelijke eethuisjes, en het water dat ertussen stroomt en onder brugjes door kabbelt … Ooit maakten we deel uit van de Lage Landen, en voor mijn part wordt het opnieuw zo. Maar we zijn toch zo anders, hoor je dan, totaal verschillend, zijn we. Ten eerste: niks van aan. En ten tweede: who cares? Maakt toch niet uit? Een West-Vlaming en een Limburger zijn ook twee verschillende species. Ze begrijpen elkaar met moeite.

Vandaag was het de beurt aan Amersfoort, met alweer knusse pleintjes en winkeltjes die je zo naar binnen roepen. Zeker als je op stap bent met drie koopgrage dochtertjes, de SOLOW-winkel met alles voor een prikje, de Pindakaaswinkel … De oude stadswallen. De man met de Jezus-leeft-fietskar … En voor het smaakpalet is er voor elk wat wils … Verse Poffertjes van Oma voor de monsters en Indische afhaal (van een lieve Pakistaanse dame, die ook Surinaams kookt) voor de ouders.

Submit a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s