Pfui. We have arrived. Koh Chang.

Eergisteren nog waren we in Aranyaprathet, bij Buriram. Vandaar reden we door naar Chantaburi, ‘Gem city’, vanwaar we verdertjseesden naar Ao Thammachat, en vervolgens een ferry namen naar Koh Chang. Voor de lezer die even niet mee is, volgt hieronder een klein kaartje. De lezer die mee is; gelieve door te scrollen.

Voor me beukt het springtij tegen het dijkje aan onze seafront bungalow, in het Siam Bay Resort. Het is volle maan en daardoor is hoogtij blijkbaar nog feller dan anders, of zo liet ik me toch vertellen door Sari. 2.04 meter hoger ipv 1.49. Dit zijn belangrijke cijfers om op een rationele manier uitleg te geven aan onze monsters, vooral dan aan Marie-Lou: vannacht krijgen we geen tsunami op ons dak.

Voor het eerst sinds lange tijd, misschien zelfs sinds een vorig leven, boekten we dus een seafront bungalow. En, oh boy, ik betaal graag die paar euro’s extra. Ik drink een Leo-biertje en kijk uit over … over donker en ruwe zee eigenlijk, en luister naar de golven en de krekels, die, wonderbaarlijk, nog altijd hoorbaar zijn. Het zijn stoere krekels en ze geven niet af. Maar voor we het hebben over Koh Chang …

Het was een mooie rit, en een mooie paar dagen, deze laatste dagen. Ik moet kiezen uit een selectie van 175 foto’s, dus dat zegt wel wat. We lieten de pannenkoek Isaan achterwege en bam! het landschap veranderde. Niet dramatisch, laat ons niet overdrijven, maar kijk … hopsakee! Links en rechts doemen hoge rotsmassieven op uit de mist van laaghangende regenwolken. Maar, u kent het wel, foto’s van landschappen getrokken uit een rijdende wagen, doen weinig eer aan.

We spreken over een luttele 259 km en volgens maps 5.21u, niet inbegrepen stops aan diverse 7/11’s ( I know, it get’s boring, but the ice-coffee is good), duivelse rain showers, hellingen van 8% en de kerel met de overgeladen Toyota Hi-Lux voor ons, die meer achteruit dan bergopwaarts lijkt te gaan en je wielen die wegglippen op het natte asfalt op de heuvels van Koh Chang. En de monsters naast en achter je die het in hun broek doen.

Maar we zijn nog niet in Koh Chang …

Enter Chantaburi, waar de Chanthaboon Waterfront Community hoge toppen scheert in de online reisadviezen. Maar eerst en vooral: waar we heerlijk Indisch eten, met alle gevolgen vandien voor onze darmen, die hun ongenoegen uiten: opnieuw andere kruiden etc? WTF?

Chantanboon Water Community dus. De ene site heeft het over een ‘historisch genootschap’ – wat doet denken aan Opiumchinezen met lange nagels en snorren uit Kuifje – een andere webpagina – Wikipedia dus, vermeldt: The traditional community dates back to King Narai the Great’s reign of Ayutthaya Kingdom (more than 300 years), regarded as the first community of Chanthaburi. ( …) it was regarded as the center of the province and was a trading and travel destination for the eastern region. Duidelijk the place to be …

‘Chantaboon? All closed’, zegt de baliemevrouw in het Rimnaam Klangchan Hotel, waar we één, twee? nachten zullen verblijven. Juist, het is nog steeds Buddha day, de drie dagen zijn nog niet om, en dan durven openingstijden wel eens afwijken.

‘You go tomorrow. Tomorrow morning better time for you.’

Ik krijg het lichtjes op mijn heupen met Buddha day.

Wat doet een mens dan?

Een mens gaat naar Chantaburi Central, in de hoop dat naast de nieuwe Barbiefilm ook Mission Impossible Dead Reckoning Part One ( Yeah! Boys will be boys!) in niet gedubde versie speelt, én op hetzelfde uur. Dat Sari naar de Tops-market kan gaan voor Frans brood en dito kaas, en dat ze daarna met Ella een taxi terug naar het hotel kan nemen. Perfecte avond!

Mission mislukt. Blijkbaar toch impossible. Enkel de nieuwe Barbiefilm. En sorry, neen, ik ga niet mee. Een man kent zijn grenzen.

Gelukkig is Chantaburi Central een meesterwerkje binnen het mall-gegeven, met een binnen- en buitenfoodcourt en megakonijn in het licht van een dansende, van kleur veranderende fonteinen.

De Thai eten constant: altijd en overal, de hele dag door. De food court is een tempel, een ode aan ‘de’ maaltijd en aan de smaakpapillen, zoet en zuur en zout en waarschijnlijk ook umami (bitter valt minder in de smaak), en het oog wil ook wat … dus voedsel wordt kunstig, volgens de principes van Feng Shui (I dunno …)- uitgestald, weliswaar niet altijd geschikt voor de blik van de veggi of vegan …

Dus we beproeven ons geluk inzake het Chanthaboon Waterfront Community de volgende dag na het ontbijt. En nadat ik een executieve beslissing nam. Wel te verstaan: een executieve beslissing die wel nog moest passeren via en goedgekeurd worden door the central agency of female monsters op rice. Voor alle duidelijkheid: ik heb geen stemrecht in dit orgaan. Maar oef. Mijn voorzichtig advies wordt aanvaard: we nemen de boot naar Koh Chang. Straks!

Maar daarover morgen meer!

Diezelfde ochtend is het Waterfront vooral nog steeds gesloten.

Luiken toe.

Weinig beweging.

Boeddha? Serieus?

Het Waterfront is een 1-km lange stretch van oude, honderd plus jaar gebouwen, ooit een hub van commerce. Nu is het vooral vervallen, zoals zoveel in de contreien die we zagen, maar hier en daar krijg je nog wel nog een glimps van de schoonheid van weleer, al komt die vooral van die paar koffiehuizen ingericht met smaak en vrij recente Chinese tempels. En, zoals al gezegd, voor religie blijkt er altijd geld.

Sommige taferelen gooien ons minstens tig jaren terug in de tijd. Lelijkheid en schoonheid en vergeten verleden hand in hand. Dat vrouwtje zonder tanden. Lassers op de rand van de stoep. Jaren 80-reclame op de muren, incusief spelfouten.

Die noodlebar die in geen decennia veranderd is. Op de mondmaskers na.

Die tempel waar de haan zijn kiekens bijeenkraait en een vrouw haar zonden opbiecht (?) aan een zichtbaar verveelde monnik.

Na het ontbijt en na het Waterfront rijden we de richting de pier naar Koh Chang, met een tussenstop bij Philo Waterfall. Ik kies achteraf, bij dit schrijven, zomaar een blog uit, https://traveltriangle.com en, wonder boven wonder, in retrospect, met een perfecte beschrijving! Another less explored gem in the Namtok Philo National Park is the Philo Waterfall en ladieda en blablabla Zo ziet u maar: ik geloof wat ik lees, en gelijk heb ik! Vergeet de days of Lonely Planet, van die dubieze bus of ginder schammele boot stappen en je een weg banen tussen duizend mannetjes die dit hotel, die mountain hill tribe, of, inderdaad die waterval aanprezen! Dezer dagen is de juiste info only a mouse click away! Nemen we dus die afslag naar Waterfall Phliu น้ำตกพลิ้ว, 4,5 op 5 van 58 recensies .. (Toeristische attractie in Thailand), doemt daar ineens een mega complex van nieuwe gebouwen, vierdubbele pagoda’s in nieuwe staalplaat op, waarvan ik maar 1 foto terugvind op het world wide web. De Thai zijn ook nog eens megasnelle bouwers, aan een triljoen megabitebouwstenen per seconde. En we zijn niet alleen. Hidden gem, my ass.