Mijn oriëntatievermogen, dat herinnert u zich misschien nog uit vorige blogs, daar schrijf ik niet over naar huis, en in Avignon wordt het wel héél zwaar op de proef gesteld. Toegegeven, de straatjes en steegjes en pleintjes lijken op elkaar, maar de stad is verre van groot en we slagen er continu in om continu konteverkeerd te lopen. Zelfs met google maps. Het leuke hiervan is dat we telkens op nieuwe plekjes belanden. En gelukkig leiden alle wegen naar het Palais des Papes.

Avignon is een mekka gourmand met honderden eetgelegenheden, kebabs, Japans, Thai, Libanees, Indiaas (opgelet!), Provençaals, Turkse bakkerijen met baclaca, van tot top notch restaurants tot de kleinste, schamelste tentjes met bedenkelijke toiletten…

En overal zijn ze, op de schamele tentjes na, smaakvol ingericht, in de schaduw van acacia’s, in de lommer van een goudenregen, in middeleeuwse panden, naast fonteintjes …

En de platanen – ik ben er gek van – ze maken half het mooie weer. België kan er een puntje aan zuigen. En het praatgrage personeel. Zalig. Ja, de Fransen slaan graag een praatje. Niks geforceerd, zomaar een babbeltje over ditjes en datjes en waar komt u vandaan? Gelukkig, want zelf ben ik eerder terughoudend en gesloten. 🙂

Luxie blijft in haar nopjes door de overload aan boetiekjes, en ik laaf me aan de architectuur en de sfeer. Avignon boost het nodige aantal romaanse kerken, paleizen en villa’s van toen.

Een citytrip van drie dagen is wel voldoende, inclusief onze scooter uitstap. Je zou langer kunnen blijven en vb. Gordes en Roussillon bezoeken, prachtige plekken herinner ik me uit een vaag verleden, maar dan heb je wel een auto nodig.

Wij hebben geen auto, maar gelukkig is er het toeristentreintje, dat vertrekt vanaf Le Palais des Papes, voor een gezapige rit van 45 minuten door de veel te nauwe straatjes.

Ik weet het, had u me gezegd dat ik ooit in zo een gevaarte zou kruipen, ik had u vierkant uitgelachen. Ongelofelijk – de goden zijn mijn getuigen – ik stelde het zowaar zelf aan Lux voor! Vroeg dementie, hoogstwaarschijnlijk. Maar ik geniet en luister naar de audiofoon en leer over de zoveel poorten in de stadswallen van weleer waarvan er nu nog zeven resteren en … en de rest ben ik, vroeg dement als ik ben, alweer vergeten. Iets over het grootste gotische paleis ter wereld, iets over de ‘heer der winden’ waar de stad naar genoemd is, en iets over je ne sais quoi.

We nemen de bus naar Villeneuve-lès-Avignon, aan de overkant van de Rhône. Een slaperig buitenstadje, met alweer een machtig kasteel on top, en een serene Romaanse kerk, met sfeervolle glasramen en een vrouwtje in een glazen box dat vriendelijk verdwaasd naar ons glimlacht.

 ’s Middags doen we een schoonheidsslaapje, en daarna trekken we voor een laatste keer de stad in (en lopen verloren). Om iets te eten natuurlijk, en om in The Beer Garden te luisteren naar het gezoem van duizenden levens.

U was mooi, Avignon. Merci!