14 juli

Ochtend in Goa. Het regent zodanig hard dat het zwembad overstroomt en de rioleringen het water op sommige plaatsen niet meer kunnen slikken. Nog een week dit weer en we worden gek. Dus we besluiten Goa te laten voor wat het is, niet meer naar Kochi te trekken en een vlucht naar Delhi te boeken.  Sari en co zullen ook uitstappen en in Delhi en de leg naar Kochi skippen.

Onze vlucht naar Delhi is vertraagd. En dan is hij opnieuw vertraagd .. Blijkbaar is er iets met een megalomane, decante megatrouw in Bombay, van een of andere hypersuperrijke Indische industrieel. Eerste feest; head of the bill: Rihanna, tweede feest Katty Perry en een resem Hollywoodsterren, last en main event: Justin Bieber. Alstublieft. (Ella haar info, van TikTok) Resultaat: A totally messed up situation in da city of Mumbai. Wegen letterlijk afgesloten door de politie, alsof Biden een staatsbezoek brengt (en zich natuurlijk van stad vergist heeft). Etc. Iedereen te laat.  Chaos. Infernum. Honderden kniezende Indiërs in Goa airport (en tal van andere luchthavens), en drie Vlamingen die op hun honger zitten om naar hun 5-sterrenhotel te gaan.

Soit, de vlucht verloopt goed.Iedereen content.

Buiten Delhi airport maak ik me voor de eerste keer op reis nijdig. Ik weet nochtans beter.

–Taxi sir?  

– Yes, sir. Ik vertel de snor dat het maar 7 km is.

Hij wil onze valiezen al in de koffer duwen.

– How how, zeg ik, oplettend als ik ben. How much?

Snorremans toont me een lijst. 2500 rupee blijkbaar. Omgerekend is dat een slordige 28 euro. No way, zeg ik en ik draai me al om.

Oops. kerel had blijkbaar de verkeerde kolom op zijn lijstje aangeduid. 1200 rupee, sir.

Ik begin al te koken. Maar ik houd me in en ga dus weg.

– Wait, sir. 500 rupee, sir.

Wel godverdomme.

We nemen uiteindelijk een andere taxi voor 700 rupee, met een driver die uiteindelijk ook niet tevreden is met 500 rupee fooi. Wel gdvr.

The Roseate House – op 7 km van de luchthaven dus- is een andere wereld. Security check aan de parking. Koffer en motorkap open. Geen explosieven of verstekelingen? Nope. Metaaldetector aan de deuren. No concealed weapons? Nope.

De kamer is subliem. Rustig, sereen. Mooi afgewerkt. En het regent niet, maar mocht het kletteren, we zouden het niet horen! En die matrassen! Die kussens! Zalig. Clean! Geen vochtvlekken op de muren, geen schimmel in de badkuip, geen dikke zwarte vliegende insecten die op je neus landen. De kinderen zijn er gerust in. Hoe snel toch snakken we weer naar onze luxe!

We gaan eten buiten Aero city, de hub van poepsjieke airporthotels en high end-restaurants, waar je zelfs niet op de grond mag spuwen! We volgen een stoet van arbeiders, die de werven van hotels in aanbouw verlaten, met hun blikken eettrommels en helmen op, en komen in een buurt met kleinere restaurantjes, eetkraampjes met olievette eetdingen, koeien onder de fly-over en schreeuwende tuktuk-drivers die vastzitten in het het verkeer. Het is alweer even wennen voor Luxie. Druk druk druk. Geuren en kleuren en hustle bustle. Ze schrikt zich een bult als een auto vlak bij haar luid toetert.

We zoeken we de zaligheid van ons zalig bed op. Morgen om 11u komt onze huurauto aan. Een Brezza Sunroof, voor mocht iemand die kennen. 11u dus. Als alles goed verloopt. We zijn benieuwd.

This is India, after all.

15 juli

Na een grandioos ontbijt, YES! inclusief donuts, zijn we klaar voor onze trip naar Agra. De Brezza Sunroof is on time. Stel je voor! Ik doe mijn rondje rond de wagen, om defecten ‘in kaart te brengen’. Blutsen en builen overal. Ik wijs naar de achterlichten. Van beide is het plexiglas gebroken.

– We just had accident in Delhi’, zegt één van de twee delivery broers.

– Right. Strange no? Both right and left?

– Yes, sir. No problem sir, Lights still work.

Soit, no biggie blijkbaar, ik overhandig mijn kilo rupees en weg zijn we. Ontsnappen uit Delhi is geen evidentie. Basisregels van autoverkeer: niet letten op wie achter je, of naast je komt rijden. Gewoon doen. Gaan met die banaan. Gewoon rijden. Toeteren. De pas afsnijden. Voetgangers noch brommers door- noch voorlaten. Ieder voor zich. Ik navigeer, onderhandel, dwing me op, ben defensief en agressief, en na anderhalf uur – schat ik – verlaten we Delhi. 33 miljoen inwoners telt de metropool, and  still going strong. We nemen de Yamuna Expressway-Delhi Agra. Er is weinig verkeer en de Brezza doet het wonderbaarlijk goed. Smooth driving. Tol moeten we als buitenlanders blijkbaar niet betalen, want overall wuiven ze ons door.

Tot het misloopt.

Klapband.

In the middle of nowhere.

Internet doet het nauwelijks. En de kerel van wie ik de auto huurde, biedt niet echt hulp aan. You are on the highway ? O my god !

Ik sta als een onnozelaar te zwaaien naar voorbijzoevende auto’s, en zij kijken onnozel terug en rijden gezwind door. Tot een moto met twee Indische jongemannen op zijn tellen terugkeert. Yes! (Ik ben niet handig, mocht u het nog niet weten.) Een uur lang zwoegen de jongelingen om het wiel te vervangen door de reserveband in de koffer. 40 graden. Vlakke zon. Op een bepaald moment begeeft de krik het en de auto zakt naar beneden. Gelukkig geen ongelukken. Jongeman één gaat op zoek en komt aangezeuld met een zware, grote steen, die ze onder de wagen schuiven. En dan opnieuw de krik eronder. Oh boy. Uiteindelijk lukt het en ik ben de kerels enorm dankbaar. Ik geef ze een serieuze tip. Ze kijken me verbaasd aan, maar aanvaarden wel. Heb ik hen beledigd?

Nog een uur en 45 minuten naar Agra. Niet met deze reserveband. (Later, in Agra,  adviseert een ex-militair me op de expressweg niet sneller te rijden dan 100km/u. De hitte, zegt hij, de banden kunnen het niet aan. They will explode. Figures.)

We rijden naar een pompstation annex restaurant. De eigenaar wandelt met me mee naar een repairshop om de hoek. Ik behelp me met de Say Hi-app.Het duurt uiteindelijk nog een dikke twee uur tot er een nieuwe band binnengebracht wordt. De gozers in de shop hangen lamlendig rond, en dan gapen ons aan, vooral Ella en Lux, maken mopjes die we niet begrijpen en vragen uiteindelijk 8500 rupee. Ik overleg met het verhuurbedrijf. They are cheating. Should be 6500. Drive to Agra. Ik leg uit dat dit niet optimaal is met een reservewiel en na duchtig onderhandelen komen de gozers, het verhuurbedrijf en ik uit op 7500 rupee. Tja.

We bereiken Agra zonder verdere ongelukken, redelijk op, maar gelukkig is het ITC Mughal – A Luxury Collection Resort & Spa een pareltje. We moeten opnieuw door security, en ik leg uit dat de koffer niet open kan. No problem, sir. De lobby is indrukwekkend en sfeervol.  Ik check in, maar het duurt wel even vooraleer de balie doorheeft dat ze me 50 euro te veel willen aanrekenen. Ik blijf natuurlijk de kalmte zelve.

We gaan nog eten in een ‘lokale’ tent, en kunnen nog afkoelen in de airco van de kamer, en in een van de 2 zwembaden.

Het was me het dagje wel. Alweer.

Morgen de Taj Mahal. Een van de vele wonderen hier.