9 augustus

Ik kreeg gisteren de vraag van een vriend die onze wedervaren volgt, of het eigenlijk wel een goede reis was? Ik begrijp dat mensen die ons lezen zich dit afvragen. Je eerste keer naar Azië? Dan is India misschien niet de meest aangewezen keuze. Zelfs als je niet op eigen houtje rondtrekt, maar georganiseerd, kom je waarschijnlijk dagelijks voor verassingen te staan. We verbloemen niks op de blog, en inderdaad het is niet steeds rozengeur en maneschijn hier in India. Maar het is reizen, en ook al is het intens en kosten de meeste activiteiten moeite en energie, we love it. And the shit, it comes with it. Het was ook massa’s leuk met Louise! Ze zorgde voor een extrafijne dynamiek tussen de monsters en bekeek alles door een nieuwe, verwonderde bril. Voor herhaling vatbaar!

Geduld, humor, flexibiliteit en een berg relativeringsvermogen heb je hier zeker nodig in Bharat. Of het nu een wasserette zoeken is, de weg vragen naar een tempel of restaurant, de juiste prijs van je kamer te weten komen, of proberen een simkaart aan te schaffen … het draait heel vaak anders (en langduriger) uit dan verwacht. Gisterenavond veranderden we om 21.30 nog van kamer omdat feestende Indiërs next door het niet rustig konden houden. Voeg daaraan bijna bijna altijd en overal lawaai, vuiligheid en heel vaak ook een ranzige geur toe … Ja, dan begrijp ik de vraag. We gaan ook snel, te snel hoor ik sommigen al zeggen. Nu, in Delhi, is het de eerste keer dat we drie nachten op dezelfde plaats blijven. We slagen er niet in om urenlang naast en in het zwembad te luieren en te plonzen.

Er zijn natuurlijk duizend verschillende India’s, en hier in Delhi, met haar meer dan drieëndertig miljoen inwoners, loop je over de afstand van een kilometer, tig verschillende werelden binnen. De colonies, de residentiële woonwijken van Gurgaon (eigenlijk is dit een andere stad, die grenst aan Delhi, en er ‘naadloos’ in over gaat), met omheinde en bewaakte compounds, sjieke villa’s, posh winkels en trendy restaurants zijn totaal verschillend van bv. Paharganj; de backpackers-wijk (nu zo dood als een pier) bij het centraal station, met nauwe straatjes, koeien en venters van vanalles en nog wat. We brengen nog een kort bezoek aan de Lotustempel, en een kleinere Kali-tempel.

We struien rond in Galleria, een gezellig, up town winkelcomplex waar er ‘s avonds aangeschoven wordt aan befaamde eetstalletjes en een groepje grappige straatkinderen de parking terroriseert. ‘s Avonds eten we Nepalese thali, momo’s en noedels in Yeti; the Himalayan Kitchen, en westers in Big Chill. We shoppen Levis aan een derde van de prijs, en prullaria in Ardee-mall. Oh ja, Marie-Lou had ook nog een nieuwe valies nodig; haar oude zou nog een vlucht niet meer overleven.

Toegegeven, Delhi is niet mijn favoriete stad, en dat heeft vooral te maken met de afstanden tussen de bezienswaardigheden en meer nog het helsdrukke verkeer.

Het valt wel op dat er in vergelijking met vijfentwintig jaar geleden minder bedelaars zijn, of lijkt dat maar zo? We vreesden, voor Luxie, ook voor overdadig veel verwaarloosde, schurftige straathonden, maar dat valt verassend goed mee.

Het weer is daarenboven een onvoorspelbare factor op deze reis. Jup, het is zomer en dus moesson, en ja, dat wisten we, maar dat is het in Thailand ook en ook daar moesten we eveneens flexibel omgaan met onze reisplannen. Goa en Kerala bleken onmogelijk, en ook deze laatste dagen speelde het weer ons serieus parten. En dan mis je al eens iets, zoals bv. ons bezoek aan Pushkar, dat helemaal in het water viel.

Was het een goede reis? Volmondig ja! Zeker! Maar het was een reis, eentje waarna je graag nog een week vakantie wou hebben. In Toscane bijvoorbeeld, aan een meertje, voeten in het water en steden met een warenhuis op elke hoek.

We houden net van de onvoorspelbaarheid van reizen in Azië, en dan spant India de kroon, al is het soms op het randje. Je kent de grote lijnen van je dag meestal wel, maar welke ervaring het zal worden? Sommige zijn zenuwslopend, zoals je band lek rijden op de highway bij 50 graden gevoelstemperatuur, of de kerels die me wilden in elkaar slaan na een echt lichte aanrijding met hun motorfiets.

Andere belevenissen waren wonderbaarlijk. Het fort waar we sliepen in Neemrana bijvoorbeeld, met de innemende, hilarische Rajasthani-dans, wandelen doorheen de Monkey temple en de kennismaking met Ravi de monkey master in Jaipur …

… de imposante wallen van Mehrangarh Fort in Jodhpur en rondsjeezen met de Thar Jeep in verzopen Goa.

De toevallige stop bij de Unesco werelderfgoedtempels en onze rustgevende slaapplaats in Chittorgarh, Jawai Bandh met het prachtige meer en luipaard-spotten, de prachtige Kingfisher observeren in Barathpur, voorbijrijden aan een grootse Krishna-tempel, een megalomaan Hamuman-standbeeld dat uitkijkt over de heuvels, de babygeitjes en de rondhuppelende eekhoorns.

Hoe wansmakelijk ook, het bezoek aan Karni Mata, de rattentempel in Deshnok was hilarisch. Binnenhoppen in het schooltje in de Nawalgarh was keileuk.

Ook het contact met supersympa Bollywoodzanger Lokesh, die ons bijstond met raad en daad, was super. De laatste avond gaan we gezellig uiteten met hem en zijn dochtertje en zoontje.

Overgiet het hele gebeuren met enkele freaky anekdotes, zoals het dronken strand in Goa, de wonderen in de Jain-tempel, de gefrustreerde arm der wet in Agra, die slagen uitdeelt, en de massa’s koeien, geiten, schapen en de sporadische kamelen op de weg …

… stoppen in “talk of the town” wegrestaurants met zalig gekruid eten (al zullen we thuis Indisch wel een paar maand skippen, denk ik.

De welkome kleine zonden helpen ook: Belgian Nutella Waffels, zalige massages, ontbijtbuffetten, henna-tattoos en nail-art, een Kingfisher by the pool in een oud havelli-hotel in Bikaner, waanzinnige tuk tuk-ritten …

En “de Indiërs” zelf? die bestaan gewoon niet. Over de Thai zou ik – met een natuurlijk van de pot gerukte veralgemening – zeggen; wat een lieve mensen zijn het toch. Indiërs daarentegen lijken zo divers dat ze niet clichématig kunnen benoemd worden. Door de enorme uitgestrektheid van het land, door het kastensysteem en de enorme kloof tussen rijk en arm, door het verschil in religie … En ze zijn vooral totaal onvoorspelbaar, omdat we heel veel gebruiken en gewoontes simpelweg niet kennen of begrijpen. Als we terugkomen, dan zal het naar het noorden zijn, naar Ladakh en omstreken, waar er geen moesson is en de lucht schoon.