Het zit er alweer op. Een maand India. Waanzinnig, onwerkelijk, fantastisch India. Een land dat je je grenzen doet aftasten. Een land dat je verwondert, frustreert en laat schaterlachen (of groen), met elke dag het meest (voor ons) onmogelijke en surreële.

Louise, Sari en Marie-Lou zijn ondertussen al een paar uren terug in Roeselare, met kleine oogjes en zin in WAP.

Lux, Ella en ik wachten in Indira Gandhi Airport op onze vlucht naar Hyderabad. Vandaar gaat het naar Frankfurt, Parijs, Lille en home. Het wordt nog een pittige afsluiter.

We eindigen zoals we begonnen zijn, met ons drietjes in Delhi. De laatste dqgen was het uiteindelijk lui uitbollen. Eten, rondhossen in Galleria , zwemmen en taartjes en wafels en Netflixen, ontbijten, naan en thali eten, de was binnendoen, online inchecken …

We wilden, voor we een Uber naar de luchthaven nemen, graag een laatste tempel meepikken en misschien snel toch nog even shoppen in de Ambience Mall in Gurguram, niet ver van het Park Plaza Hotel, waar we ondertussen vier nachten geslapen hebben. Mijn schoenen zien er na een maand India niet meer uit, dus misschien een paar nieuwe? De Shri Ram Mandir ligt negen km verderop en dus een half uur rijden. We stappen in een tuktuk, maar onderweg breekt de hemel alweer open. Gisteren nog stond het water in de straten van Gurguram op sommige plaatsen, en ook voor ons hotel, kniehoog, waardoor we niet echt meer ergens heen konden. De tuktuks en Zomato’s (de lokale Deliveroo) hadden het knap lastig. Kleine kinderen ravotten schreeuwend in het stijgende water.

We komen aan, halfnat. Onder de luifels van de kraampjes bij de tempel staat veel volk, te schuilen voor de regen. De verkopers lijken niet echt gemotiveerd om hun plastic ballen en cricket bats, hun offerkransen en goedkope replica’s van Vishnu-standbeelden te verkopen.

Het water blijft met bakken uit de hemel vallen, en laten ons tempelbezoek voor wat het is, want het heiligdom ligt een paar honderd meter verderop, en in helemaal doorweekt hebben we nu ook weer geen zin.

We eten in de food court van de mall, mijn laatste keer lokaal Indisch, en keren terug naar het hotel.

Wat zal het straks rustig zijn thuis. Geen overbodig getoeter, geen airco, geen ventilatoren, geen lawaaimakende aanpalende hotelkamer laat in de nacht. Geen koeien op de snelweg. Geen apen op afsluitingen in het park. Geen Indiërs die elk familielid afzonderlijk met de monsters op de foto willen. En westerse gezichten. Op meer dan een maand tijd zagen we pakweg 25 toeristen. Onder andere een gezin uit Izegem, met een gids op wandel door de straatjes van Bikaner in Rajasthan. 😉

Maar ook geen zalige paneer tikka butter masala, geen temperaturen van 30+ graden (of toch bijna nooit, en we hebben zelfs al koud op de luchthaven), geen drommen geitjes die de weg oversteken, geen prachtige Rasjpuut-forten. En voorlopig geen roadtrips waarbij je urenlang verwonderd om je heen kijkt. Geen dagenlang aan een stuk doorbrengen met je gezin, zonder zorgen over morgen.

India,

u was een avontuur!