14 juli

We rijden vandaag van Leh naar Alchi, een rit van ongeveer 2 uurtjes, door een adembenemend landschap.

Tundup, onze supersympa driver, kwam ons om 10 u ophalen in Goba Guesthouse.

-‘Permit?’, vraagt hij.

Euh, permit. Nope.

Blijkbaar hebben we dus een vergunning nodig om gebied Khaltse-Dha-likir-alchi-Rizong binnen te rijden. Vroeger was dit niet zo.

Dawa excuseert zich. ‘I forgot. Normally my daughter takes care of this.’ Geen verontschuldigingen nodig natuurlijk en ze heeft het vlug geregeld via een travel agency. We betalen 6 euro per persoon.

And we are on our way. Ik ga niet te veel schrijven. De beelden spreken voor zich.

We rijden doorheen heel wat militaire zones, vol barakken en toegangspoorten naar de barakken van de verschillende garnizoenen (?), bewaakt door soldaten. Een militair museum, dat we links laten liggen. Overal slogans. Nation first. We celebrate our brave soldiers. Some causes are worth dying for. Etc. En ook later passeren we ook nog langs veel army-shit, prikkeldraad, gecamoufleerde installaties. Je wil niet weten wat er verborgen zit. En je mag natuurlijk geen foto’s nemen …

Al snel verlaten we de lintbebouwing, en worden de wegen eenzaam, slingerend door de valleien en over het prachtige hooggelegen plateau. Hier en daar passeren we een klein dorp, we lunchen in Nimmu, want daar zijn de samosa’s goed, zegt Tundup.

Af en toe doen de kinderen het in hun broek, en vervloeken ze papa, als we een haarspeldbocht nemen of langs een afgrond rijden. Maar de wegen zijn echt in supergoede staat en Tundup is een ervaren en rustige chauffeur. Er is sowieso ook weinig verkeer, voornamelijk legertrucks. Geen westerse toeristen te zien.

I love it!

We stoppen waar de Zanskar- en de Indus-rivier samenkomen. Elk met hun eigen kleur. Zanskar en de Indus, magische namen … uit verhalen, geschiedenislessen of reisdromen. En dan sta je er. Een prachtig gezicht, waar je even stil van wordt …

Een laatste brug en dan … Alchi village, gelegen op 3500 meter. Een klein dorp, groen, met heel veel taxi’s, maar weinig ‘zichtbare’ toeristen. We slapen in Legacy Hotel Alchi, een trapje hoger dan Goba Guesthouse in Leh. Duurder ook, maar het mag wel even.

We checken in, en lopen dan via de ‘monastery road’ naar het ‘ Choskhor’-klooster, met muurschilderingen uit de 11de eeuw, via een marktje met lokale en geïmporteerde snuisterijen, waarschijnlijk en ironisch genoeg uit China?

In het klooster zelf mag je geen foto’s nemen, en onze gsm’s gaan achter slot en grendel in een locker. I kid you not. Dus we binden een doek om ons middel en … tja, u moet me maar op mijn woord geloven: bizarre en schrikwekkende beelden van 4 meter hoog, stof en sfeer en wow.

‘s Avonds eten we in Alchi Kitchen, volgens Tripadvisor een van de highlights van Alchi. Tja .. De ondrinkbare Ladakhi butter thea? Neen, we zijn niet gek … ranzig en zout. En we zijn niet tuk op de lokale buckthorn juice … Maar the skyu is lekker!