Taghazout, 25 december, Kerstdag

Vandaag is het surfdag! Ella niet, want die heeft nog een zware verkoudheid. Ik ook niet. Ik heb al een zekere oudheid. Maar Lux en Marie-Lou zijn er ongeduldig klaar voor! We ontbijten eerst nog lekker en kloppen aan bij de surf shop next door. Mocht u het willen weten: 50 euro voor twee uur les. Eigenlijk privé-les, want het is zij alleen met hun gebronste rasta- begeleider. Voor enkel een surf board betaal je 10 euro voor een dag. Met een wet suit erbij komt het op 12 euro.

Andere prijzen? Eén euro is op dit moment 10,7 dirham, maar voor het gemak reken ik aan 10. Ik zou ook 11 kunnen nemen, maar zo is het nu eenmaal. Een ontbijt  ‘à la carte’ voor 4 pp? Tussen de 20 en 30 euro; Een lauw klein biertje ‘Flag Special’? 5 euro; Een gezellige hoodie ‘Salt Water Taghazout’, turquoise? 25 euro; Anderhalf uur massage? 55 euro; Een dubbele kamer in the Hyat Regency? 200 euro + toeristentax; Een nacht in onze Airbnb, zonder ontbijt? 70 euro, geen toeristentax; Twee uur op een quad 2 pp: 30 euro; Sandboarding 1pp: 10 euro. Om een of andere reden proberen we hier door de band, behalve voor taxi’s, niet af te dingen. Vraag me niet waarom.

Some more shit. Opstaan met een nieuwigheidje viezigheidje. Trek je het toilet door in onze AirBnB, dan komt alles weer uit het ‘putje’ naar boven. Gezellig. Wachten tot het boeltje opgedroogd is dus, en dan de muk wegspoelen. Toppie!

Het is wat behelpen om in de nog natte wet suits te geraken, en dan is het board onder de arm en blootvoets stappen naar Panorama beach, een breed strand even verderop. Om tien uur zouden de golven het best moeten zijn, dus we zijn stipt op tijd. Ella en ik vleien ons neer in een plastic ligzetel en onze twee jonge monsters beginnen aan het opwarming. -Stretchen, wat op en neer huppelen, en een beetje lopen. Dan nog wat instructies van Mr. Rasta en daar gaan ze! Ik ben benieuwd hoe lang ze het zullen volhouden in het koude zeewater. Twee uur lang, zo blijkt.

Het is warm. De zon zit lekker uit, en het is levendig op het strand. Vooral surfers, maar ook enkele ruiters, en luie zonnekloppers, zoals Ella en ik. Ella tokkelt wat op haar gsm, ik lees, en drink de ene verse muntthee na de andere, bij mannetjes die het strand op en neer lopen. Ook de politie te paard, die een oogje in het zeil houdt, bestelt een theetje vanaf hun high horse.

De monsters zitten redelijk diep in de zee, dus foto’s nemen lukt niet niet. Maar het was supercool, papa! Ze drinken ook een muntthee achteraf, om op te warmen. Vooral ijsvoeten, zeggen ze. Maar ze klagen niet. Het was echt nice!

Mijn nek is pijnlijk stijf, door het harde bed en de hoge kussens, dus ik ga op zoek naar een massage. (Elk excuus is goed.) Naast de surf shop, in de tent waar we ontbeten, hangt reclame voor ‘Beautiful Massage Taghazout’. Ideaal. Ik word opgepikt. Mohammed, de praatgrage driver, stopt bij The Hyat Regency, een poepsjiek hotel even buiten Taghazout. Nice, denk ik, een massage hier, dat zal kunnen tellen. Blijkt dat we gewoon een andere klant oppikken. Frans de Fransoos. Massage in The Hyat is duur, zegt hij. In het Frans. Duh. En alles is volzet, zegt hij. Wij dus naar heuvels van Aïte bihi, boven Taghazout. De ‘Beautiful Massage’ zit in een saaie blok, zoals alle huizen hier saaie blokken zijn. De ontvangst is vriendelijk, en Frans en ik liggen naast elkaar in een ruimte met een tiental bedden. Geen gordijn tussen ons, ze denken blijkbaar dat we vrienden zijn. Of een koppel. De Frans en ik, samen romantisch naar Marokko. Why not? Het doet wat vreemd aan om gemasseerd te worden door een gesluierde vrouw, die je anders doorgaans niet aankijkt. De massage zelf is ok, de rug is zelfs echt goed. Maar tippen aan Thailand bijvoorbeeld, no way Hosé. En het is fris in de kamer. Echt koud. Même les serviettes étaient froides, klaagt Frans achteraf. Il n’y a pas de chauffage à Taghazout, antwoordt de eigenares. Hoe doen ze dat toch, vraag ik me af, met temperatuurverschillen van zeker 30 graden? Cosy is anders

Taghazout, 26 december, tweede Kerstdag

We slapen uit. Ik tot 11u. Vive les vacances!

De monsters willen sandboarden. Why not?

We gaan wachten aan de ‘hoofdweg’, tot een taxi ons aanspreekt. Zo makkelijk gaat het hier. Blijkt dat we niet naar Tamri moeten, maar naar de Timlalin Dunes, een uur buiten Taghazout. Khalid (Ik zweer het u, hij heet niet Mohammed) is een supertoffe dude. Je vous fait une surprise, lacht hij, en hij maakt een extra stop voor ons bij ‘le village coloré, een bezienswaardigheid die in veel package-trips zit.

Heel veel blokhuizen in felle, niet bij elkaar passende, schreeuwerige kleuren. Origineel, vraag ik aan Khalid, of voor toeristen? Voor toeristen dus. Wel slim gezien.

We nemen een paar foto’s en rijden verder.

De kust is ruig, dor, met vooral lage, stekelige argant-bomen typisch voor deze omgeving. Hier en daar een verdwaalde palmboom, een enkele cactus.

In de Timlalin duinen kan je blijkbaar ook rondcrossen met quads. Maar kunnen de dames zelf ook rijden, vraag ik. Ja hoor, geen probleem, geen versnellingen, enkel een stand voor vooruit, achteruit en neutraal. De kinderen zijn superenthousiast! En ah, waarom niet, je rijdt op specifieke paden, in een beperkte zone, maakt de natuur niet kapot, of toch niet al te veel. Hup, die helmen aan, sand boards achterop, en we volgen kleine Mohammed, die blijkbaar vandaag niet naar school gaat.

Naar school gaan, hoor ik trouwens, is wel verplicht in Marokko, maar on s’en fout. Les parents choisissent. De kerel achter de balie in onze AirBnB, haalde zijn bachelor rechten. Inschrijving aan de universiteit, beweert hij, is 12 dollar per jaar. Maar voor een 5000 euro more or less kan je ook gewoon je diploma kopen. In Taghazout lopen blijkbaar ook heel wat straatkinderen rond. Het zijn vooral wezen, en ze slapen buiten.

Met de quads maken we een eerste stop bij een ‘vissersdorp’. De monsters weigeren hun helm af te zetten. Niet goed voor ons haar. Het is een bizar zicht, als ze zo tussen de rotsen lopen. Beetje Star Wars vibes. Of Dune. Ik zie wat beweging achter een ‘venster’, maar ik denk niet dat hier effectief mensen wonen. Of dat hoop ik. (Langsheen de verlaten kustlijn, buiten de stad, zie je trouwens overal sjofele hutten, die worden gebruikt door vissers. Maar ze slapen er niet.) Onderaan een helling ligt een enorme hoop mosselschelpen.

We rijden verder, naar een klif over die uitkijkt over de opspattende golven. We wijken uit voor kamelen met toeristen.

En daarna surfen de monsters op hun sandboard de duinen naar beneden. Dolle pret. Met vallen en opstaan. En weer doorgaan. Het voelt een beetje surreëel aan: zandduinen, snowboards, helmen en quads en kamelen, allemaal in dezelfde scène … What a strange world we have created.

We verkassen voor vijf nachten naar het hostel-achtige Swe(e)t Surf Hotel, squeaky clean, op de bovenste verdieping, met een zalig dakterras. Maar de dames zijn niet enthousiast, want we delen de badkamer met Frans en Francine. Verwende snotters. De dames. Niet Frans en Francine.

’s Avonds eten we in World of Waves, een ‘sjieker’ restaurantje met de branding onder ons, een machtige zonsondergang in de verte. Vier katten en een hond wachten braaf tot lieve Luxie hen onze restjes voert. World of Waves is één van de enige drie plaatsen waar alcohol geschonken wordt, en uiteraard is het packed. Het bier is lauw en flets, maar de Marokkaanse rode wijn is echt lekker en de Spaanse witte blijkbaar ook.

En dan … valt deze vreemde wereld opnieuw in slaap.

Tot de vrijdagavond-party op het strand start.

Zoals elke vrijdagavond.