15 – 17 juli , lampuuk

Sam, de eigenaar van Maha Corner, verloor broers en zussen bij de Tsunami van 2004. Een ander familielid werd in 1953 doodgeschoten door strijders van Darul Islam. Ze zagen Aceh als deel van de ‘Islamitische Staat Indonesië’.

Het conflict werd uiteindelijk via onderhandelingen min of meer beëindigd. Jakarta kende in 1959 Aceh de status van Speciale Regio — Daerah Istimewa — toe, en daar begon de shit: extra autonomie op het gebied van religie, onderwijs etc. De sharia zelf werd pas tientallen jaren later wettelijk vastgelegd.

Die sharia-wetgeving is geen dode letter. Wat wij zien zijn details, maar toch … Marie-Lou stopt met surfen en wil haar natte T-shirt uittrekken. Onmiddellijk staat er een mannetje naast ons met een duidelijk vingertje. Die shirt moet weer aan! Op de meeste plaatsen kunnen de meisjes de zee niet in in bikini, op privé-stranden kan het weer wel. Maar in de late namiddag, wanneer het terras van Maha Corner vol zit met locals, doen de meisjes toch opnieuw shirt en short aan.

We zijn de enigen die zwemmen, terwijl op het strand toeristen kiekjes van ons nemen. We zijn het al gewend. En de golven zijn machtig, het water warm … So who cares. Laat ze maar staren.

Een kerel, die zich voorstelt als een influencer uit Jakarta spreekt me aan. Hij is al drie jaar onderweg, deed al 150 landen aan. Hij wijst naar mijn short. Zo loop je beter niet rond in het centrum, zegt hij, niet dat het hem iets uitmaakt.

Maar het kan erger. Het is erger. 
Zoals een van de lezers van monstersoprice me er terecht op wees...

'Sharia en lijfstraffen is niet bepaald iets dat toeristen aantrekt vrees ik... Wellicht merk je er als toerist niks van maar het werkt niet stimulerend voor de toeristische sector vrees is... "A young couple in Indonesia’s conservative Aceh province were publicly caned after an Islamic Shariah court convicted them of violating Islamic law by kissing during a TikTok livestream" 

Of zoals The Guardian postte 2 juli: Young Indonesian couple publicly caned after kissing on TikTok Unmarried man and woman whipped 21 times each because they had violated province’s version of Islamic law

A robed and hooded official prepares to flog a Sharia law violator in Banda Aceh, Indonesia on Thursday. 

Voor wie meer wil weten, ik vroeg er James even op door...

Openbare geselingen gebeuren nog geregeld in Banda Aceh en de rest van de provincie Aceh, maar niet dagelijks. Ze worden  uitgevoerd wanneer meerdere vonnissen klaar zijn. Een economisch model.

Ter illustratie: Reuters meldde dat er in 2024 minstens 135 zaken tot geseling waren, In februari 2025 vijftien veroordeelden, vooral voor gokken, alcohol, seks buiten het huwelijk en homoseksuele relaties.

Het TikTok-koppel werd op 2 juli 2026 in het stadspark Bustanussalatin in Banda Aceh elk 21 keer geslagen. Diezelfde dag werden nog vier mensen gegeseld voor overspel en online gokken. Geen uitzonderlijk of symbolisch vonnis dus, maar dezee zaak kreeg uitzonderlijk veel internationale aandacht omdat het filmpje viraal ging.

Banda Aceh voelt in het dagelijkse leven niet aan alsof er overal religieuze politie rondloopt, maar de wetten zijn wel echt en worden ook toegepast.

Sam vindt het ook maar niks, deze ultra-strenge wetgeving. If they don’t want to see, they should not watch.

Kemal, een politieagent, ook uit Jakarta, die in een counter terrorism-unit werkt, is van dezelfde mening. Hij is supersympa en hulpvaardig, en spreekt een goed woordje Engels. Hij neemt ons mee het achterland in, 45 min via een kronkelende weg tussen de majestueuze jungle en de rollende heuvels, naar een prachtige slaapplek aan een rivier met glashelder water. We betalen 50.000 IDR om ‘binnen’ te mogen. Bikini is geen probleem hier, zegt Kemal.

Tja …

Er komen vier vrouwen van het personeel bij ons zitten. Ze trekken foto’s en nemen geen aanstoot aan hoe de monsters gekleed zijn. Maar dan duikt een mannetje op, met het ondertussen welbekende vingertje aangevuld met andere handbewegingen. Shirts and shorts, please .. De kids hebben het gehad, en willen weg. Het mannetje excuseert zich achteraf, maaf, hij vindt het duidelijk niet tof, en betaalt ons de 50.000 terug. Wel zo fair. Maar mensen hier hebben duidelijk angst. Angst voor de wet van de mullahs.

Niet echt fijngevoelig van ons, denk je misschien, dat we ‘lokale gewoontes’ aan onze laars lappen. Tja, maar dan hoor je dat de mensen van Bandah Ajeh tijdens hun vakantie massaal naar Medan verkasen, om daar vrij hun ding te kunnen doen. En met de geheime code ‘German Juice‘ krijg je een pils in een blauwe koffiemok. De sharia staat hier bij de meerderheid duidelijk niet hoog aangeschreven. Dus ja, dan voel ik me ook niet zo betrokken. En wegblijven uit dergelijke landen of streken? Ik denk dat de bevolking zeker de inkomsten van toerisme kan gebruiken. Het was hetzelfde dilemma toen we zoveel jaren geleden naar Myanmar trokken …

We stoppen nog even bij een andere lodge. Ook verlaten, op personeel na. Een bescheiden waterval doet haar ding.

****

Maha Corner is een toffe plek. Sfeervol, alles gebouwd in hout, en met een eigen strand. We hebben twee ruime connecting rooms, echt gezellig ingericht. Natuurlijk maken de dames er onmiddellijk een vuilhoop van.

Het is zalig in de krachtige golven, al is het echt wel opletten voor de onderstroom.

We amuseren ons rot.

Marie-Lou, flink als altijd, trotseert de zee moedig in haar opblaasband.

We drinken virgin mojito’s en spelen Uno en Witty Witches.

We huren twee brommertjes (2 dagen, totaalprijs 7 euro), best handig, want het is hier ietwat afgelegen, al is dat relatief. We aten een avond in Kalua Seafood Crab & Fish, Lampuuk Beach, geraakten daar toch met een Grab, en konden niet meer terug. Gelukkig gaven twee lieftallige jongedames ons met plezier een lift.

Dus de brommertjes …

Even een check voor vertrek. Safety first. All systems go?

Benzinemeter? Not working.

Richtingaanwijzers? Not working.

Achteruitkijkspiegels? Hangen er als slappe handjes bij.

Snelheidsmeter? Not functional.

Voor de rest zijn het prachtige bolides en we rijden ermee naar Lampuuk Beach voor een rit van 30 minuten op een jet ski. Op een lege zee. Op prachtig diepblauw water in een baai afgezoomd door strand en palmbomen. We vragen een van de jet ski-mannetjes om even op te stappen en het roer over te nemen. En oh boy, die kerel sjeest ervandoor! Met gevolg dat hij twee minuten later zijn pet kwijt is en we drie minuten later kapseizen. Hilarisch!

Op de slaperige jet ski-mannetjes en enkele ‘restaurant’-houders na, is er geen kat. Sharia of niet, in oktober begint het surfseizoen en ik hoop dat de locals hier toch wat meer klanten hebben. Ik weet het niet. Alle toeristische ‘infrastructuur’ op het strand is zo verloederd en verlaten.

Het surfen zelf viel deze keer wat tegen. Ziggy, de jonge, happy happy joy joy surf-instructor, die spijbelt als de golven goed zitten, neemt ons mee naar een strand wat verderop. Ella bleef thuis. Ik, gezien mijn gevorderde leeftijd, surf niet, ik chaperon, ik schrijf wat en word gebeten door roste mieren. Maar het is een prachtig zicht, hoe de avondkleuren langzaam de hemel inpalmen.

Marie-Lou geeft er na 45 min de brui aan, gefrustreerd. Begrijpelijk. Te sterke golven, en te dicht op elkaar. Lux houdt vol, maar ook zij hoeft geen tweede keer meer, ook al spreekt Ziggy over betere golven verderop en boards op maat van de monsters. Should’ve thought of that the first time, Ziggy.

We brommen rond op onze brommers, en ook Marie-Lou en zelfs Lux rijden wat, op verlaten straatjes. We rijden langs enkele moskees, snorren door een klein dorpje, kopen rambutan, pisang en mangosteen en stoppen een 5-tal keer bij Indomaret voor brol die we enkel op vakantie eten.

We eten zalig, o.a. in Alfa Momong Beach Resort, dat we zagen liggen aan de overkant van de baai, van op de jet ski. Vooral ik eet eigenlijk zalig, want de monsters, de ketters, zijn niet aan vis. Hier een paar nachtjes verblijven, dat willen ze wel. Tot we horen dat bikini’s niet kunnen. Fok that.

****

En de dagen gaan in elkaar over, zoals dagen doen. Wanneer de avond valt, rond 18 u al, kleurt de hemel boven de oceaan prachtig bij de ondergaande zon. Geen filters nodig!

***

Op een bepaald moment is Kemal, de counterterrorism-agent, aan de lijn met Sam, de eigenaar van Maha Corner.

Sam, zo brengt Kemal de boodschap over, gaat vanmiddag met jullie de zee op. Rondvaren, ook naar een eiland, daar kunnen jullie zwemmen, zonder dresscode.

Wij zeggen enthousiast volmondig ja! Blijkt er wat ruis op de communicatie te zitten.

Het is blijkbaar een tocht op de rivier.

En oh ja, zegt Sam, neem best jullie shorts en T-shirts mee.

Lap.

Monsters absoluut niet content. Rivier? Saai. Short en shirt? Fok that.

Ik verplicht de dames om toch mee te gaan. Het kan niet alle dagen frieten zijn. Maar, oef, de tocht is supermooi. Twee kerels, biggest smile ever, die geen woord Engels kennen, sturen ons over het water, met zicht op de heuvels en de palmbomen, langs spelende kinderen, en enkele ouderlingen, die bij de oever tot aan hun middel in het water ik weet niet wat uitvreten. Iedereen zwaait, iedereen glimlacht.

We varen terug, tot aan de monding in de zee.

Verder gaan we niet, de zee is te ruw, google translaten de twee kerels. Hier gaan jullie aan land, google translaten ze verder, people from Maha Corner pick you up. 8 minutes wait.

Het is moordend warm.

Geen people from Maha Corner te zien.

We wachten. De volle 8 minuten en ettelijke minuten meer.

Flinke Marie-Lou, as always: Gaan we wandelen, papa?

Ik check google maps. 22 minuten. Moordend warm, zei ik dus. Die kant uit. dacht ik. Let’s go!

Komt daar dan toch plots het vrouwtje dat ons ontbijt serveert in Maha Corner, aangebromd op haar brommer, met een andere dame achterop.

Dit lukt natuurlijk niet.

Voor we het beseffen is een andere brommer gestopt, een Mr. Helpful wil helpen. Nog een andere brommer met side-cart stopt ook, wil ook helpen, maar weet niet goed hoe.

Wij staan erop te gapen als een uil op een kluit.

Maar dan plots, deus ex machine, hoezekers, Hallelujah, komt Ziggy, de happy happy joy joy surf-instructeur aangesjeest!

Mr. Sebastian, how are you! High five en van die dingen. Hij heeft onmiddellijk een oplossing.

I call Sam, zegt Ziggy, no prob!

Hij voelt in zijn broekzakken. Dan denkt hij even na.

I left my phone with my friends.

Hij denk opnieuw even na. No prob! I go get my friends!

En hij bromt ervandoor.

Wij staan er een beetje schaapachtig bij. Samen met het vrouwtje dat ons ontbijt serveert in Maha Corner, en de andere dame achterop haar brommer. Samen met Mr. helpful. En met mr side-cart.

Maar kijk eens aan, daar komt de cavalerie!

Ziggy and his boys on mopeds! Here we go, allemaal achterop, en het windje bij deze moordende hitte doet wonderen!

Leuk, zo van die georganiseerde excursies!

****

Nornaal gezien nemen we 20 juli de ferry naar Pulau Weh (oftewel ‘Sabang‘), een paradijselijk bounty-eiland op een uurtje varen van het vasteland. Maar de monsters hebben het gehad met Sharia-toestanden. Dus ik probeer tickets te bemachtigen voor de 18de. Eerst online, via verschillende maatschappijen, langs verschillende virtual agents, wiens berichten ik laat vertalen door James. Maar het blijft maar duren. Ik raak nergens.

Ga zelf naar het Express Bahari office/ticket counter in Ulee Lheue, zegt James uiteindelijk. (Ulee Lheue, de gezelligste plek van Banda Aceh, remember, met de blokjes rijst?) Ik krijgt het chat-nummer van Bahari office te pakken. En we chatten een beetje, Bahari en ik, zo rond 21u. En neen, het is geen bot.

Wat betekent ‘bisa langsung di loket besok’, vraag ik aan James.

James weet het. Dat betekent: ‘Je kunt het morgen rechtstreeks aan het loket regelen/kopen. Dus ze bevestigen dat je morgen ter plaatse aan de ticketbalie terechtkunt. ‘

Ik de volgende morgen daarnaartoe, naar het adres dat James opgaf. Kom ik daar aan, op mijn brommer, om 8.30, geen kantoor te vinden. Ik spreek een kerel aan die de straat staat te vegen. Een andere dude. op een brommer natuurlijk, komt helpen.

Not here! There! En hij wijst naar there.

Na veel six/ seven heb ik door dat ik naar de vertrekplaats van de ferries zelf moet. Ik sta nog wat te sukkelen met google maps, maar daar komt Mr. Helpful xxx al aangereden. Follow me, gebaart hij. En ik volg. Ik ben nogal een volger hier. Een kwartier later toon ik het bericht op Whatsapp aan een kerel achter een van de balies.

This slow ferry. You want fast ferry, tomorrow, ten o’clock.

Jup.

Ik toon hem het whatsapp bericht opnieuw.

Nu komt mr. Heri erbijstaan. Hij duikt plots op. Kan Engels.

The message means you come tomorrow, not today.

We heb je me ooit. Lost in translation. Again.

Geen nood, Mr. Heri kan helpen. Hij neemt foto’s van onze passports. Morgenvroeg koopt hij de tickets en verkoopt hij ze aan ons. En wonderwel, zijn prijs is dezelfde als de officiële prijs. Waar zit dat addertje? Aan de andere kant, mensen hier zijn gewoonweg ongelofelijk vriendelijk en hulpvaardig. En ja, geeft Mr. Heri toe, wil ik wat meer geven (wat ik uiteindelijk zelf voorstel), dan is dat natuurlijk up to me. En ja, Mr. Heri heeft een broer op Pulau Weh en die is taxichauffeur. En ja hij is ook dive instructeur. Ik drink nog een koffie met Mr. Heri, en brom dan verder de stad in.

Agent Kemal, echt een superkerel, vraagt me om koffie met hem te drinken. En waarom niet?