11 – 15 augustus

Culinair paradijs

Penang, en al zeker Georgetown, is een speeltuin. Niet in de zin van een afgrijselijk senses-overload-human-error-pretpark, maar van een amusante, levendige mengeling van culturen – vooral Chinees en Maley, Islam, Confucianisme, Hindu , Boeddhisme- , activiteiten en kleuren.

Maar bovenal van smaken!

Dus ons belangrijkste activiteit is hier smaken & proeven.

Het culinaire thema past bij de maand van de Hungry Ghosts.

Ik hoor dat er vandaag extreem veel pollutie is, vraag ik aan een driver, iets met een brand op Sumatra?

It is not nice to say, antwoordt ze vriendelijk, people burn incense to to honor the ghosts, to please them, and care for them.

Ze heeft me duidelijk mis begrepen.

Geloof je er in, vraag ik haar, in de geesten?

Nah, zegt ze, ik geloof dat ze bestaan, maar ik denk niet dat ze tussen ons komen rondhangen.

In de zevende maand van de Chinese maankalender - dit jaar van 13 augustus tot 10 september - gaan de poorten van de geestenwereld open. De spoken van overledenen zwermen uit en zwerven als onzichtbare zombies rond tussen de levenden. Er worden tafeltjes met eten langs de weg geplaatst, met wierook, met grote papieren figuren of podia, voor Chinese opera en getai-shows. Bij sommige voorstellingen blijven de voorste stoelen bewust leeg — die zijn voor de geesten. 

Creepy. 

Sommige geesten komen terug om familie te bezoeken. Dat zijn de brave.
Maar anderen zijn “hungry ghosts”:rusteloze geesten die een moeilijke dood gestorven zijn, of heengingen met onvervulde verlangens. of geen nakomelingen hebben om voor hen te offeren.

Een massa hungry ghosts dus.
De poorten van de geestenwereld breken open door het geweld, geduw en getrek van ziljoenen onvoldane zielen. 
En dat is enkel de lading van het laatste jaar. 

Later lees ik dat er op dit moment inderdaad grote bos- en veenbranden zijn in Indonesië, en de rook verspreidt zich effectief regionaal richting Maleisië, met grensoverschrijdende rooksluiers … De hele wereld staat in lichterlaaie. Bij ons zijn er ook veenbranden, lees ik op VRT-nieuws.

En wij, wij blijven eten.

De hoeveelheid hawker centres, food courts, ‘kopitiam‘ (street-food stalls), en restaurants in downtown Georgetown, is ronduit verbluffend. En slecht hebben we hier nooit gegeten: Indisch dahl, malay, Chinese noodles, Italiaans pizza, Korean BBQ … het ene nog fantastischer dan het andere. Je voelt je nooit bedrogen. Een culinair paradijs.

De Grab die ons oppikt bij Little June Sushi, nadat we ons verzot hebben op Japanse sushi, begrijpt het niet.

Why do you eat here?

There are so many sushi places, much better than this.

This one is for children.

I give it 6/10.

De eethuisjes zitten in oude shophouses, zoals ik al schreef erkend door Unesco als werelderfgoed. Ze mogen niet afgebroken worden, maar spijtig genoeg is er vaak duidelijk geen geld voor restauratie, en tijd en pollutie doen hun jammerlijke ding..

Het contrast met de high rise hotels en condominiums is enorm, en dat geeft de stad een speciale uitstraling. Brand new meets ancient. Penang en Georgetown zijn, net zoals onze monsters, groot geworden sinds we hier de laatste keer waren, 12 jaar geleden.

Een Chinese Malay cabdriver is misnoegd. Binnen tien jaar zit het verkeer hier compleet vast.

Als het al zolang zal duren, denk ik.

The beach at Batu Ferringhi isn’t as nice as it used to be, vertelt een taxichauffeuse met hip wanna be Cruella de Vil-kapsel, because of all the land reclamation they’re doing.

Ze bedoelt de grote landaanwinning rond Tanjung Tokong/Gurney.Dat project, Seri Tanjung Pinang /Andaman Island, wordt ontwikkeld door Eastern & Oriental Berhad (E&O), een Maleisische Behemoth vastgoedontwikkelaar. Hopla, een volledig nieuw kunstmatig eiland en kustgebied steeg op uit de oceaan. Erg gecontesteerd, vooral vanwege gevolgen voor kuststromingen, erosie, sedimentatie, zee fish in da sea, en de inkomsten van vissers.

Back 2 da food …

Naast de pittige gerechten, is er ook keuze genoeg voor de sweet teeth. Vooral China House is in trek bij ons gezelschap. Ik herinner me nog de cakes en taarten in het traditioneel- koloninaal- arty farty ingerichte theehuis. We gaan er drie dagen in een rij naartoe. Naar lokale normen niet goedkoop, maar oh boy, het is likkebaarden. Je zou ze allemaal willen proeven, de taarten die naar je lonken. Come and get some … Tussendoor vinden we ook tijd voor slushies, fresh fruit juices, bubble wafels, ice cream, en hopen Luxie-snoep in de 7/11 … Ik know, maar het is vakantie!

Durian blijft alomtegenwoordig. Drivers vragen telkens of we al geproefd hebben van the King of Fruits. We blijven halsstarrig weigeren.

Ik stel me wel vragen bij de visuele voorstelling van the King of Fruits.

Het lijkt me eerder the Queen of Fruits.

Een van de tofste plaatsen om te eten, zo niet de tofste, vind ik Best 33 food Hub

33 ligt vlakbij Citadines Tanjung Tokong Penang, ons laatste hotel in Maleisie, en niet te verwarren met Citadines Connect Georgetown Penang. U voelt me al komen, ik was wel verward. Maar als ik u iets later in deze post de omstandigheden van deze tijdelijke verwarring schets, zal u deze niet afdoen als een ‘typisch-Bas-trekje’. Mocht u dit vooralsnog toch doen, dan kan u me wat.

Dus even geduld voor een klein-reisrampverhaal.

De snuggere lezer merkte trouwens misschien al dat in vorige posts droge, historische, politieke of andere duiding herkenbaar is als volgend format, al is het maar voor de lezer die dit soort droge, historische, politieke of andere duiding liever skipt …

Droge, historische, politieke of andere duiding ...

Welnu, ook kleine-reisrampverhalen zullen vanaf nu duidelijk herkenbaar worden, again, al was het maar voor de lezer die dit soort lauw gezever liever overslaat. J

James opperde trouwens volgende benamingen voor deze laatste categorie: Rice Disaster, Monsterlijke Reisramp, Oops on Rice of gewoon Kleine Reisramp. Ik ben nog altijd een simpele, gewone mens en houdt het dus bij ‘klein-reisrampverhaal’.

33 food Hub ( geef dit adres in op Grab: Tanjong Tokong Rd, Seri Tanjung Pinang, 10470 Tanjung Tokong) is een overdekte binnenplaats volgestouwd met meer dan honderd plastic tafeltjes en stoelen, allemaal bezet, omring door tientallen stalletjes met een waaier aan gerechten, van gemarineerde kippenpoten en ingewanden tot de ons welbekende veilige fried rice.

Cultuur

Tussen het eten en vreten door, doen we ook nog een beetje aan cultuur.

Georgetown is natuurlijk ook bekend voor zijn street art. Klassiekers zijn duidelijk trekpleisters voor kiekjes-beluste toeristen, zowel inheemse, als exotische zoals wij. Het is er aanschuiven en durf maar beter niet beeld lopen.

De bekendste street-artafbeeldingen, in Armenian Street, Lebuh Ah Quee en de omliggende straten, zijn: Boy on a Bike / Little Boy on a Motorbike, Boy Reaching Up, Children on a Bicycle, Boy on a Chair De naamgeving is duidelijk, maar niet echt liederlijk. Tijdens het George Town Festival van 2012 maakte de Litouwse kunstenaar Ernest Zacharevic, als deel van het project Mirrors George Town, deze muurschilderingen, waarin echte voorwerpen deel worden van het kunstwerk.

Brother and Sister on a Swing is van de hand van de Maleisische kunstenaar Louis Gan.

Ik geef eerlijk toe, we zochten/ zagen ze niet allemaal. En als je wat uitwaaiert, weg van the hub, vind je ook minder bezochte pareltjes, sommige gedeeltelijk vergaan door de tijd. Ze duiken plots op, naast die 7/11 of dat restaurantje …

Shopping

We shoppen natuurlijk ook nog wat rond, het zijn onze laatste dagen, dus tijd voor de verplichte ijskast-magneet. We blijven vooral hangen bij Street Art Gallery in Love Lane, waar een kunstenares prachtige schilderijen en postkaartjes schildert. De posters die we het mooiste vinden, zijn originals en gaan voor meer dan 2000 MR. Bij de Chinese Kek Lok See Temple, die uitkijkt over de vallei. wordt ook een hoop brol verkocht, maar een aantrekkelijk Buddha’tje vinden we niet. James verwijst ons naar … maar dat blijkt een opeenhoping van kitsch en lelijkheid. Ik vind een paar mooie exemplaren, , in … maar daar blijken de mooiste, waarvan eentje in jade, not for sale. Only display sir.

Bin … bus is een gezellig, leuk marktje met leuke hebbedingen, duurdere thee, en … Een kerel met een hoed op covert Engelsetalige nummers. Ik denk dat het hier ‘s avonds nog leuker is (open vrij-za-zo) maar ons programma staat al vast. We moet eten. Eten eten en nog eens eten, alsof de wereld vergaat.

Highlights

In de Kek Lok See Temple schrijven bezoekers hun wensen op kleurrijke linten, die ze laten wapperen in de wind. Op de linten staan ook al voorgedrukte aspiraties. Ik ga voor ‘listen to your mother and father’.

Het hoogste punt is Penang Hill, de naam zegt het zelf. Wij daarheen, op een zaterdag, een ‘schtoem’ idee. We zien de ellenlange rij enthousiastelingen, die aanschuiven bij de tram naar boven en we zijn unaniem; we druipen af, staart tussen de benen. Uiteindelijk: een uitzicht is een uitzicht. En zo lang in de rij staan zou ons veel tijd om te eten kosten!

We voelen dat onze reisenergie, na 39 dagen onderweg, en zo’n 3.700 kilometer over land en water, vanuit Java, door Sumatra tot in Penang (vluchten en ‘kortere Grab-ritten van 60 min niet meegerekend) niet meer op topniveau zit.

Vandaag, 15 augustus, hebben we een fietstoer ingepland tussen de reisvelden van Balik Pulau, aan de onderzijde van het eiland. We nemen een Grab, naar Spedahub- The All Wheel Cafe, 50 minuten naar het zuiden, waar ik via Whatsapp vier plooifietsen reserveerde. Kerel zet ons af aan Audi Durian Farm.

Can we rent bicycles here, vraag ik aan een vriendelijke vrouw.

This is petting zoo, glimlacht ze.

We zien inderdaad verschillende beesten druilerig ronddartelen (konijnen met een blauwe verfvlek in hun vacht) of rondhangen (een wasbeer o.a), in veel te kleine ruimtes met plastiek gras. We gaan niet binnen.

But we also have guided bycicle tour. De vriendelijke vrouw glimlacht nog breder en toont ons het guided bycicle tour-menu. 180 RM per pax. 38 euro per persoon. That’s steep!

Maar het is hot, en, zoals ik al aangaf, onze stamina is niet meer je dat.

We haken af.

Ik verwittig het verhuurbedrijf dat we op een verkeerde locatie zijn, op 2km afstand. Ik hoop stilletjes dat ze ons een lift geven.

Geen antwoord.

I tried.

We rijden verder naar Penang Hill. Een tram naar de top van een heuvel, dat zien we nog wel zitten.

Zie hierboven voor het vervolg.

Accommodation

Hier komt het: another klein-reisrampverhaal.

Om dit verhaal te kaderen, keren we even terug naar 10 augustus.