11 – 15 augustus

Culinair paradijs, met een hoek af

Penang, en al zeker Georgetown, is een speeltuin. Niet in de zin van een afgrijselijk senses-overload-human-error-pretpark, –da horror! – maar van een amusante, levendige mengeling van activiteiten, kleuren en culturen – vooral Chinees en Maley, Islam, Confucianisme, Hindu, Boeddhisme, en bovenal van smaken!

Dus ons belangrijkste activiteit hier is eten, smaken & proeven.

Het culinaire thema past bij de maand van de Hungry Ghosts.

Ik hoor dat er vandaag extreem veel pollutie is, vraag ik aan een mevrouw driver, iets met een brand op Sumatra?

It is not nice to say, antwoordt ze vriendelijk, people burn incense to to honor the ghosts, to please them, and care for them.

Ze heeft me duidelijk mis begrepen.

Geloof je erin, vraag ik haar, in geesten?

Nah, zegt ze, ik weet dat ze bestaan, maar ik denk niet dat ze tussen ons komen rondhangen.

In de zevende maand van de Chinese maankalender - dit jaar van 13 augustus tot 10 september - zwaaien de poorten van de geestenwereld open. De spoken van overledenen zwermen uit en zwerven als onzichtbare zombies rond tussen de levenden. Er worden tafeltjes met eten langs de weg geplaatst, met wierook en eten. Je ziet grote papieren figuren of podia, voor Chinese opera en getai-shows. Bij sommige voorstellingen blijven de voorste stoelen bewust leeg — die zijn voor de geesten. 

Creepy. 

Geesten komen terug om familie te bezoeken. Dat zijn de brave.
Maar anderen zijn “hungry ghosts”: rusteloze geesten die een moeilijke dood gestorven zijn, of heengingen met onvervulde verlangens, of geen nakomelingen hebben om voor hen te offeren.

Een massa hungry ghosts dus.
De poorten van de geestenwereld breken open door het geweld, geduw en getrek van ziljoenen onvoldane zielen. 
En dat is enkel de lading van het laatste jaar. 

Later lees ik dat er op dit moment inderdaad grote bos- en veenbranden zijn in Indonesië, en de rook verspreidt zich effectief regionaal richting Maleisië, met grensoverschrijdende rooksluiers …

De hele wereld staat in lichterlaaie. Bij ons zijn er ook veenbranden, lees ik op VRT-nieuws.

En wij, wij blijven eten.

De hoeveelheid hawker centres, food courts, ‘kopitiam‘ (street-food stalls), en restaurants in downtown Georgetown, is ronduit verbluffend. En slecht eten we hier nooit: malay, Chinese noodles, Italiaans pizza, Korean BBQ … het ene nog fantastischer dan het andere. Je voelt je nooit bedrogen. Culinary heaven. En Indische dahl mag natuurlijk ook niet ontbreken.

Bij sommige eetstalletjes staan ellenlang rijen aan te schuiven, vooral met Aziatische toeristen.

De Grab die ons oppikt bij Little June Sushi, nadat we zalig genoten hebben van Japanse sushi, begrijpt ons niet. Stupid bule.

Why do you eat here?

There are so many sushi places, much better than this.

This one is for children.

I give it 6/10.

Wij weten van niet beter.

Veel resto’tjes zitten in oude shophouses, zoals ik al schreef, erkend door Unesco als werelderfgoed. Ze mogen niet afgebroken worden, maar spijtig genoeg is er vaak duidelijk geen geld voor restauratie, en tijd en pollutie doen hun jammerlijke ding. Tussen de huizen fleuren goed onderhouden Chinese tempels de boel op, fantastisch in hun kitschy over overload.

Het contrast met de high rise hotels en condominiums is enorm, en dat geeft de stad een speciale uitstraling. Brand new meets ancient. Penang en Georgetown zijn, net zoals onze monsters, groot geworden sinds we hier de laatste keer waren, 12 jaar geleden.

Een Malay- Chinese cabdriver is misnoegd.

Binnen tien jaar zit het verkeer hier compleet vast.

Het zal zolang niet duren, vrees ik.

The beach at Batu Ferringhi isn’t as nice as it used to be, vertelt een taxichauffeur met hip wanna be Cruella de Vil-kapsel, because of all the land reclamation they’re doing.

Ze bedoelt de grote landaanwinning rond Tanjung Tokong/Gurney.Dat project, Seri Tanjung Pinang /Andaman Island, wordt ontwikkeld door Eastern & Oriental Berhad (E&O), een Maleisische Behemoth vastgoedontwikkelaar. Hopla, een volledig nieuw kunstmatig eiland en kustgebied steeg op uit de oceaan. Erg gecontesteerd, vooral vanwege gevolgen voor kuststromingen, erosie, sedimentatie, zee fish in da sea, en de inkomsten van vissers.

Back 2 da food …

Naast de pittige gerechten, is er ook keuze genoeg voor de sweet teeth. Vooral China House is in trek bij ons gezelschap. Ik herinner me nog de cakes en taarten in het traditioneel- koloniaal- arty farty ingerichte theehuis. We gaan er drie dagen in een rij naartoe. Naar lokale normen niet goedkoop, maar oh boy, het is likkebaarden. Je zou ze allemaal willen proeven, de taarten die naar je lonken. Come and get some … Tussendoor vinden we ook tijd voor slushies, fresh fruit juices, bubble wafels, ice cream, en hopen Luxie-snoep in de 7/11 … Ik know, maar het is vakantie!

Durian blijft alomtegenwoordig.

Drivers vragen telkens of we al geproefd hebben van the King of Fruits.

We blijven halsstarrig weigeren.

De stinkerd is geen spek voor onze bek.

Ik stel me wel vragen bij de visuele voorstelling van the King of Fruits.

Het lijkt me eerder the Queen of Fruits.

Een van de tofste plaatsen om te eten, zo niet de tofste, vind ik Best 33 food Hub>

33 ligt vlakbij Citadines Tanjung Tokong Penang, ons laatste hotel in Maleisie, en niet te verwarren met Citadines Connect Georgetown Penang. U voelt me al komen, ik was wel verward. Maar als ik u iets later in deze post de omstandigheden van deze tijdelijke verwarring schets, zal u deze niet afdoen als een ‘typisch-Bas-trekje’. Mocht u dit vooralsnog toch doen, dan kan u me wat.

Dus even geduld voor een klein-reisrampverhaal.

(De snuggere lezer merkte trouwens misschien al dat in vorige posts droge, historische, politieke of andere duiding herkenbaar is als onderstaand format, al is het maar voor de lezer die dit soort droge, historische, politieke of andere duiding liever skipt …

Droge, historische, politieke of andere duiding ...

Welnu, ook kleine-reisrampverhalen zullen vanaf nu duidelijk herkenbaar worden, again, al was het maar voor de lezer die dit soort lauw gezever liever overslaat. )

James opperde trouwens volgende benamingen voor deze laatste categorie: Rice Disaster, Monsterlijke Reisramp, Oops on Rice of gewoon Kleine Reisramp. Ik ben nog altijd een simpele, gewone mens en houdt het dus bij ‘klein-reisrampverhaal’.)

33 food Hub ( geef dit adres in op Grab: Tanjong Tokong Rd, Seri Tanjung Pinang, 10470 Tanjung Tokong) is een overdekte binnenplaats volgestouwd met meer dan honderd plastic tafeltjes en stoelen, allemaal bezet, omring door tientallen stalletjes met een waaier aan gerechten, van gemarineerde kippenpoten en ingewanden tot de ons welbekende veilige fried rice.

Cultuur

Tussen het eten door, doen we nog een beetje aan cultuur.

Georgetown is natuurlijk bekend om zijn street art. Klassiekers zijn duidelijk trekpleisters voor kiekjes-beluste toeristen, zowel inheemse, als exotische zoals wij. Het is er aanschuiven en durf maar beter niet beeld lopen.

De bekendste street-artafbeeldingen, in Armenian Street, Lebuh Ah Quee en de omliggende straten, zijn: Boy on a Bike / Little Boy on a Motorbike, Boy Reaching Up, Children on a Bicycle, Boy on a Chair De naamgeving is duidelijk, maar niet echt liederlijk. Tijdens het George Town Festival van 2012 maakte de Litouwse kunstenaar Ernest Zacharevic, als deel van het project Mirrors George Town, waarin muurschilderingen en echte voorwerpen in elkaar opgaan. Knap om zien.

Brother and Sister on a Swing is van de hand van de Maleisische kunstenaar Louis Gan.

Ik geef eerlijk toe, we zochten/ zagen ze niet allemaal. En als je wat uitwaaiert, weg van the hub, vind je ook minder bezochte pareltjes, sommige gedeeltelijk vergaan door de tijd. Ze duiken plots op, naast die 7/11 of dat restaurantje …

Het toeristische centrum pronkt met een resem hippe winkeltjes, en tussendoor rijden de iconische rode riksja’s, sommige spijtig genoeg met beatboxen. Wij passen.

Shopping

We shoppen natuurlijk ook nog wat voor dit en dat, het zijn onze laatste dagen, dus tijd voor de verplichte ijskast-magneet. We blijven vooral hangen bij Street Art Gallery in Love Lane, waar een kunstenares prachtige schilderijen en postkaartjes schildert. De posters die we het mooiste vinden, zijn originals en gaan voor meer dan 2000 MR.

Bij de Chinese Kek Lok See Temple, die uitkijkt over de vallei. wordt ook een hoop brol verkocht, maar een aantrekkelijk Buddha’tje vinden we niet.

James verwijst ons naar een winkeltje maar dat blijkt een opeenhoping van kitsch en lelijkheid. Ik vind toch een paar mooie exemplaren , zoals steeds op de eerste verdieping, waar de antiquiteiten staan, maar ook hier daar blijken de mooiste, waarvan eentje in jade.

Not for sale. Only display sir.De eigenares wil dat de monsters poseren voor haar grote Buddha.

For good luck, sir.

Hin Bus Depot is een gezellig, leuk marktje met expo, evenementen en met leuke hebbedingen, duurdere thee, en … Er staan rijen stoelen klaar voor optredens. De voorste zijn waarschijnlijk voorbehouden voor de Hungry Ghost. Een kerel met een hoed op covert Engelstalige nummers. ‘s Avonds is er zeker nog meer sfeer (open vrij-za-zo) maar ons drukke programma staat al vast. We moet eten. Eten eten en nog eens eten, alsof de wereld vergaat.

Highlights

In de Kek Lok See Temple schrijven bezoekers hun wensen op dakpannen, en op kleurrijke linten, die ze laten wapperen in de wind. Op de linten staan ook al voorgedrukte aspiraties. Ik ga voor ‘listen to your mother and father’.

De monsters hebben andere wensen.

De sfeer bij de jetty’s, de plaats waar illegale Chinezen vroeger samenhokten op het water, is verpest door de massa’s winkeltjes.

Het hoogste punt van het eiland is Penang Hill, de naam zegt het zelf. Wij daarheen, op een zaterdag, een ‘schtoem’ idee. We zien de ellenlange rij enthousiastelingen, die aanschuiven bij de tram naar boven en we zijn unaniem; we druipen af, staart tussen de benen. Uiteindelijk: een uitzicht is een uitzicht. En zo lang in de rij staan zou ons veel tijd kosten om te eten !

We voelen dat onze reisenergie, na 39 dagen onderweg, en zo’n 3.700 kilometer over land en water, vanuit Java, door Sumatra tot in Penang (vluchten en ‘kortere Grab-ritten van 60 min niet meegerekend) niet meer op topniveau zit.

15 augustus, hebben we een fietsrit ingepland tussen de reisvelden van Balik Pulau, aan de onderzijde van het eiland. We nemen een Grab, naar Spedahub- The All Wheel Cafe, 50 minuten naar het zuiden, waar ik via Whatsapp vier plooifietsen reserveerde. Kerel zet ons af aan Audi Durian Farm.

Can we rent bicycles here, vraag ik aan een vriendelijke vrouw.

This is petting zoo, glimlacht ze.

We zien inderdaad verschillende beesten druilerig ronddartelen (konijnen met een blauwe verfvlek in hun vacht) of rondhangen (een wasbeer o.a), in veel te kleine ruimtes met plastiek gras. We gaan niet binnen.

But we also have guided bycicle tour. De vriendelijke vrouw glimlacht nog breder en toont ons het guided bycicle tour-menu. 180 RM per pax. 38 euro per persoon. That’s steep!

Maar het is hot, en, zoals ik al aangaf, onze stamina is niet meer je dat.

We haken af.

Ik verwittig het verhuurbedrijf dat we op een verkeerde locatie zijn, op 2km afstand. Ik hoop stilletjes dat ze ons een lift geven.

Geen antwoord.

I tried.

We rijden verder naar Penang Hill. Een tram naar de top van een heuvel, dat zien we nog wel zitten.

Zie hierboven voor het vervolg.

Accommodation

Hier komt het: nog een klein-reisrampverhaal.
Om dit verhaal te kaderen, keren we even terug naar 10 augustus.

Check in Chulia Mansion, 10-13 aug
Mooie lobby, aangename sfeer, clean, toffe ontvangst door de staff.

Is het zwembad open, vraag ik aan de dame achter de balie. Het is warm, echt warm, en we hebben nood aan een frisse duik. 
Pool? Ze is duidelijk verbaasd.
Yes, on the rooftop.
There is no pool, sir.
Uh oh.
Ik toon haar de foto's op de Agoda app. Er staat een zwembad op, op de top floor.
There used to be a pool.Now there is a bar.
Whoopsie daisy.
Sorry, het is hot as hell, en we kozen dit hotel speciaal voor het zwembad.
No, problem sir. You contact Agoda, we will refund you. Sorry sir. 
Here we go again.

De dame is duidelijk verlegen om de situatie.
Not your fault. Sama sama.
Als ik later check op de Agoda-site,is de foto van het zwembad verwijderd.



Check in Tien Terrace Macalistar, 10-12 aug
We boeken een andere slaapplaats. Tien Terrace is een pareltje, in een rustige straat met oude shophouses aan weerskanten. De staf is niet overdreven outgoing, maar dat is vooral door hun gebrekkig Engels. Het hotel is tot in de puntjes in orde. Voor mij de tofste kamers van onze reis tot nu toe. En aan 25 euro per kamer per nacht, kan je niet sukkelen.

Check in Beacon Executive suites, 12-13 aug
We boekten al in Beacon, voor 13-16 aug, maar hadden nog een accommodatie nodig voor 1 nacht. Makkelijker om op dezelfde slaapplaats te blijven. Beacon is een high rise met appartementen in prive-handen. 
Self check in. Smooth. 
We hebben twee slaapkamers, twee badkamers, een woonkamer annex keukenhoek en een terras. Nice.

En dan begint de zoldering te lekken. Het is de airco. Even later begint een tweede airco te lekken. Ella glijdt uit, en knalt tegen de grond. Niets ergs gelukkig, wel een pijnlijke knie.

Ik vind twee grote bassins en vang het water op. Ik whatsapp de agent. 
The runner will come and fix it, sir.
De 'runner', een stevige veertiger met een nog imposantere tool belt zucht en kruipt op de trapladder die in de inkom stond.
Dit is duidelijk niet de eerste keer. Ik zie nu ook de schimmel en de vochtvlekken. Soit, de kerel zuigt de boel leeg en klaar is Kees. 

Check in Beacon Executive suites, 13-16 aug
We checken uit om straks weer in te checken, om 15.00, zelfde toren ander appartement. Bagage laten we achter bij de guards, tegen betaling, en we Grabben opnieuw naar Georgetown center. 

Om iets te eten.

Tussendoor whatsapp ik de agent voor de check-in-instructies. Geen antwoord.
Rond half drie krijg ik dan toch een bericht. We moeten blijkbaar naar Urban Suites. This is new apartment, sir. New one. 5 minutes on foot.
Bizar, maar tja, this is Asia.
Blijkt dat het geen 5 minuten te voet is, maar 15 minuten met Grab. 
Komen we daar aan, wachten we een twintig minuten. 
Komt een jonge kerel aangereden. Hij is opgejaagd. 
This new apartment, sir, everything ok, only they are coming with the sofa.
Ze komen met een bankstel. 
Bizar, maar tja, this is Asia. Ok. No prob.
Mr. Opgejaagd trekt zijn koffer open. 
Can you help me? Everyone take one pillow. 
Daar staan we, met onze hoofdkussens in onze handen te wachten voor de lift. 
De kerel laat ons binnen.
Fok this. Het is onmiddellijk overduidelijk: niet alleen is de flat stukken kleiner en ongezellig, op een tafel met vier stoelen na staat er niks in het zitgedeelte. 
'Only they are coming with the sofa.'
Jup, figures.
De slaapkamers zijn niet in orde. De bedden zijn niet opgemaakt, en er vallen geen lakens of dekens te bespeuren. 
Can you help me? Everyone take one pillow. 
Uh oh.
De keukenkasten zijn leeg; geen glazen, kopjes, bestek ... niks. 
Er zijn geen badhanddoeken. Er is geen toiletpapier.

How is this possible, vraag ik Mr. Opgejaagd, this is really not ok.
Beacon Executive is not good, leaking everywhere.
No kidding.
So we set up this new apartment for you.

Terwijl we discussieren, komen twee kerels aanzeulen met de sofa's.
Een van hen toont me zijn smartphone. Blijkbaar werd het meubilair pas op de laatste knip besteld. You take pictures of apartment, fluister hij.

You could have let us know earlier, zegt ik tegen Mr.
Ik ben niet meer zo ok, en ik besef het, maar mijn geduld is op. We blijven niet. Dit komt niet goed>
You pay the grab to our new hotel.
Mr bromt even maar geeft dan toe.

Check in Citadines, 13-16 aug
Om 19u zijn we uiteindelijk op onze kamers in Citadines Tanjung Tokong Penang. Goed hotel, dik ok.

En dan begint het gedoe: zorgen dat je een refund krijgt. Een gevecht met bots, mails, whatsapps en telefoontjes. Ik bespaar u graag de details.

Keep on reading, one last time this summer.
Upcomming: The Last Post.