23 juli

De rest van the gang is aangekomen, zonder blutsen of builen. Vlotte vlucht, direct van Parijs naar Delhi.

De hitte overvalt hen als ze uit de arrival hal stappen, maar ze zijn enthousiast. Louise moet enkel wat wennen aan de loslopende heilige koeien. Na het inchecken in Pride Plaza, wordt er eerst gezwommen en daarna is het straight naar the Ambiance Mall (of course) (net zoals gisteren met Lux en Ella :-)), op 15 minuten van het hotel. De mall en the Aerocity-area is een wereld van onwezenlijke verschil met het echte India erbuiten: ‘rust’, properheid en verboden te spuwen. Het kan al eens deugd doen.

We eten in de food court op de vierde verdieping, een bont geheel van verschillende Aziatische eetstandjes en gerechten. Sari eet haar eerste tikka paneer en het smaakt! Louise en Marie-Lou houden het nog op westers. Daarna is Belgian bubble waffels met Nutella en suikerspin. Er is zelfs een Belgian Waffle Stall.

Op level 5 voorziet mall in een Arcade-area met videogames etc, een cinema en- u raadt het niet- ‘the best and only indoor ice skating ring of India! ‘ (Het zou dus evengoed the worst and only ice skating ring of India kunnen zijn. 🙂 Of the worst and the smallest … of …) Een trainer geeft er uitleg aan een tiental locals, die daarna hun eerste stappen ooit op het ijs zetten. Aandoenlijk om te zien. Eén klein meisje is blijkbaar beter getraind, want ze zwaait en draait sierlijk, met een rode hoodie, Roodkapje on ice.

Opnieuw weggeraken bij de mall is geen evidentie. De meeste bezoekers zijn upper class, en worden gedropt door poepsjieke wagens, dus veel nood aan taxi’s is er niet. Gelukkig wijst Sari er mij op dat we misschien beter langs de straatkant wachten en hup, binnen de minuut rijden we richting hotel. Sari is ongelofelijk in dit soort beslissingen.

Er wordt natuurlijk ook gezwommen en geravot met opblaasbaar zeepaard. Morgen rijden we Rajasthan binnen. Via Lokesh, de zanger-entertainer die ik ontmoette in Goa, boekten we dus een Toyota Innova Hycross met chauffeur. Ik rijd graag zelf in dit GTA-verkeer, maar de ervaringen in Barathpur waren er enkele te veel. Vooraleer we vertrekken, wissel ik eerst nog een hele hoop euro’s die Sari meesmokkelde uit België, op onze hotelkamer voor een nog veel dikkere pak rupee: 1 euro voor 91 rupee, onze beste rate tot nu toe. Ik voel me in een goedkope misdaadfilm.

24 juli

Onze driver, Dev komt aan om 12.30 en onze valiezen worden vakkundig op de bagagedrager vastgesjord.

We rijden naar Neemrana, 100 km ten zuidwesten van Delhi, een rit van 2 uur. Dev rijdt tergend langzaam, maar blijkbaar hield ik me niet zo goed aan de snelheidslimieten. Ik noch miljoenen Indiërs. Niet Dev. Hij blijft op het langzame vlak, rijdt veilig, en, meer nog, hij toetert hoegenaamd niet. Op enkele uitzonderingen na, wanneer andere chauffeurs het echt wel te bont maken of nog trager rijden en hij wil laten weten dat hij voorbij wil. Langsheen de NH48 zien we aanvankelijk dezelfde taferelen en bebouwing als hiervoor richting Agra. Kapot en vuil. Maar geleidelijk aan wordt de weg slechter en de omgeving aangenamer. Plat, maar overal accacia- en ander bomen.

We stoppen in Old Rao Hotel, volgens Dev a very famous restaurant in whole India. Het eten is er inderdaad voortreffelijk, 20 euro voor zes personen.

In Neemrana slapen we in Neemrana Fort Palace, tegelijkertijd ook dé bezienswaardigheid van het stadje. Maar eerst maken we nog een stop in de chowk, de lokale markt, wat eigenlijk een opeenhoping is van winkels en eetstalletjes en loslopend wild. Dev bewaakt onze auto, maar goed ook, denk ik, met al die bagage op het dak. Maar hopelijk is dat een vooroordeel. De bende heeft Indische simkaarten nodig. Vier stuks. Anderhalf uur later rijden we verder. Met één simkaart en enkele boodschappen. Wat een gedoe was me dit weer! Maar hoe leuk ook.

Een vijftal Indiërs zette zich in om Sari toegang te geven tot het 5G-netwerk. Ondertussen babbelden onze monsters met de andere 3 winkelbedienden, die niks beters te doen hebben. Voor ze het wisten staan onze vier dames op de Instagram-account van de telefoonshop (volgens de manager(?) de best in zijn soort, ki-lo-meters in de omtrek. If we have 100% sales, shop next door has 15%. We are absolute number one!

Een paar uur later werd de post op Instagram al 23.000 geviewed en een duizental keer geliked. Niet te geloven, maar er zijn natuurlijk ook 1.5 miljard Indiërs, of iets in die grootteorde. Api, die de dames ook meenam naar de lokale ‘supermarkt’, blijft Louise berichtjes sturen. If you want, you send me pictures and I wil work on them with AI. We krijgen bananashake aangeboden en ook thee. Het is een heerlijk zottenkot. Vraag hem een bruidschat van 50.000 euro en een kameel, zeg ik aan Louise. Api antwoordt dat hij enkel een kameel kan betalen. Hoeveel kost dat dan, zo een kameel? 10.000 rupees blijkbaar. Een slordige honderd euro dus. Zou het? Kan dat?

Neemrana Fort Palace werd gebouwd in de jaren 1500 door een zekere Prithviraj Chauhan III tegen de flanken van de Arvalli mountains (wat eerder heuvels zijn, maar kom), en omgevormd tot een hotel. De staff zeult onze valiezen op hun schouders naar boven. Toen ik boekte via de telefoon, vertelde men me dat het hotel niet geschikt is voor mensen met bv. knieproblemen etc. Ik snap het nu. Maar oh boy, die boys verdienden een flinke fooi!

Het fort is de meest ongelofelijke plek waar we ooit geslapen hebben, en dan nog wel in de queens rooms, blijkbaar. Er zijn twee zwembaden, waarvan één no kids allowed.

‘s Avonds is het fort prachtig verlicht. In het amfitheater wordt een traditionele Radjasthani dans opgevoerd (samen met high tea inbegrepen in de prijs van de kamer).

Blijkbaar omvat de ‘dans’ ook onder andere brandende potten op het hoofd, kinky heupbewegingen, ronddraaiende fietswielen, evenwichtsoefeningen, vuurspuwerij en veel jolijt bij het publiek én de performers, en Louise, Lux en Marie-lou, die gierend meedansen op het podium. Er zit ook een verhaal achter de dans en de liederen, maar we begrijpen er natuurlijk geen sikkepit van. Maar het is zalig, vooral omdat het voor de Indische toeristen blijkbaar ook ‘echt en traditioneel’ aanvoelt.

Voor we de nacht opzoeken, zien Sari en ik op het terras onder ons een vreemd beest rondsnuffelen, staart en al wel een meter lang. Een wasbeer?

’s Morgens, als de mist nog niet opgetrokken is, worden we wakker geroepen door de wilde pauwen (India’s nationale vogel), die zich onzichtbaar ophouden in het groen op de heuvels, als vreemde wezens die met elkaar communiceren doorheen de vallei. Tijdens de nacht vermoedde Sari slaapdronken dat het katjes waren die verzopen door de regen jankten om binnen gelaten te worden in onze kamer… Wij slagen er ook steeds in om die hotelkamers na een halve dag om te toveren in een warboel. Marie-Lou spant de kroon, ongeëvenaard …

25 JULI

Onderweg naar Mandawa. Het landschap is bezaaid met ‘primitieve’ steenbakkerijen, met hoogoven-torens, die overal naar de hemel wijzen. Het heeft hard geregend vannacht en hier en daar staat het water hoog. De regering investeert in deze streek onvoldoende in riolen . Blijkbaar niet belangrijk.

We maken we een eerste stop bij een tempel ter ere van de cheecky Hindu god, Hanuman. Zijn gespierde apenlijf kijkt uit over de vallei. Kinderen komen op ons af en vragen hardnekkig om paisa, geld. Een man met een kraampje wil me een hashish-sigaret aansmeren.

Onderweg begint Dev los te komen. Hij heeft een zoontje van drie, en hij vindt deze job niet zo ok. Het is risicovol en het geld is shit. Ik leer de Hindu woorden voor kip, koe, buffel, hond, geit, kat, kameel. Juist ja, onderweg zien we onze eerste kamelen, die gebruikt worden als trek- of lastdieren. Als ik Dev goed begrepen heb, worden ze de ‘Indische vliegtuigen’ genoemd. Maar achteraf gezien, denk ik dat ik hem toch niet goed begrepen heb, want dat lijkt me een heel ridicule vergelijking. Natuurlijk, realiseer ik me achteraf is het ‘schip van de woestijn.’

Volgende stop: Shree Rani Satiji Mandir in Jhunjhunu. De tempel zelf is gesloten, maar het complex is prachtig, in lichte kleuren. Je kan er blijkbaar ook slapen. Waarschijnlijk voor pelgrims?