21 juli

In de luchthaven van Srinagar, volgens Lokesh het meest gemilitariseerde gebied ter wereld (soldaten van de The Jammu and Kashmir Light Infantry), is de beveiliging niet draconish. Binnen het bewaakte domein moet we even uit de taxi stappen, door een controle, dan weer in de taxi en dan weer een controle op de weg, en dan nog een paar controles en scans in het gebouw zelf. Meer niet. Andere westerlingen zijn er niet, op één vrouw na die al dressed is in de lokale klederdracht.

Back in Delhi. Back in the hotpot. Daarnet gevoelstemperatuur 44 graden. Terug bij de koeien die over de weg zwalpen, en zelfs een vos die ‘s avonds laat onze wagen moet ontwijken. Terug bij de oranje (en soms ook rode) ‘Hindu-mannetjes’ die heilig water van kilometers ver naar hun dorp dragen als eerbetoon aan één van hun duizenden goden, onder begeleiding van helse muziek op verlichte vrachtwagens en dansende kerels door het open dak van hun Suzuki. (Mijn gsm trekt geen goede foto’s ‘s nachts, zeker niet van bewegende oranje mannetjes.)

Gelukkig lopen ze 24/7.

Terug ook in de hitte, en de vuiligheid langs de weg, overal.

Maar ik keer even op onze stappen terug.

Voor we de vlucht nemen van Srinagar naar Delhi, vraag ik me nog af wat er deze keer zal mislopen. This is India after all, and we are the Monsters op Rice! De vlucht verloopt soepel, als je de kerel die mega spel maakt bij het opstijgen niet meetelt. Zijn zetel kan niet naar achteren, wat eigenlijk maar mag eens je goed en wel in de lucht bent, natuurlijk.

-‘Tell me, is this plane safe? Yes or no?’

-‘Yes, sir, plane is absolutely safe’, antwoordt de stewardess.

-‘ This is broken. This plane is not safe. You tell me, is this plane safe? Yes or no?’

Tja, regels … vanaf we geland zijn, springen sommige Indiërs al recht en beginnen de luggage compartiments te openen. Stewardessen rollen met hun ogen en halen hun schouders op. Onbegonnen werk om erop te reagereren.

De landing is opnieuw geen uithangbord voor Spicejet. We raken het wegdek met een keiharde BOINK.

We stappen uit, maar Sari blijft hangen, roefelt door haar bagage, en kijkt me ontredderd aan.

Wat nu?

Ze vergat onze money belt aan boord, met al onze passports, bankkaarten en a lot of cash.

Je meent het niet. Ik voel een nieuwe kafkindiase nachtmerrie over ons neerdalen

Maar het komt goed, na een uurtje ( ja, slechts een uurtje!) krijgen we alles terug, tot op de laatste rupee. Een kerel, met blik op oneindig en funny walk, die me doet denken aan een oversized pinguin zorgde ervoor dat onze reis hier niet stopt. Ik wil hem een fooi aanbieden. Hij kijkt behoedzaam in het rond. ‘Not here, sir. Outside, sir’ fluistert hij. Wij met onze valiezen naar buiten, mr. Pinguin in ons kielzog. Tot hij plots verdwenen is. We boeken een taxi, en de bagage wordt ingeladen. En, hocus pocus, plots verschijnt mr. Pinguin opnieuw om zijn baksjisj in ontvangst te nemen, waarop hij funny walk et all verdwijnt in de coulissen van de luchthaven.

We overnachten 3 x iin de Best Western Resort Country Club, op een uur van centrum Delhi.

Een oase van rust, maar niet evident om hier een taxi te vinden. Er zijn eekhoorns en pauwen, een treintje voor de allerkleinsten, een zielig vastgebonden geit, een tennisveld under maintenance, een badmintonveld en de staff die er niet in slaagt om het net op te hangen …

In het hotel worden we met een golfkarretje door de tuin gevoerd. Oh wow, prachtig verlicht. Maar het golfkarretje blijft maar bollen en dropt ons helemaal achteraan in het resort, de goedkoopste, maar op zich heel mooie kamers. Het uitzicht is echter iets minder. We kijken uit op een muur, met het geluid van airco units. Maar de volgende dag vraag en krijg ik een upgrade. Wie niet waagt …

We bestellen nog room service, eten Indian style op de grond – de katten peuzelen de rest op buiten op de gang – en we duiken onder de lakens.

22 juli

Rustdag. Niks doen vandaag. Zwembaden (er zijn er twee), een pintje drinken, beetje zwerven op het net. Sari voelt zich niet goed vandaag; spierpijn, moe, futloos, algemene malaise. Ik boek een Uber naar RC Café, een tiental km verderop. De taxi via het hotel vroeg 1500 rupee. Met Uber betalen we mr. Sandju 126 rupee. We zitten ook niet voor niks in een Resort and Country Club, tussen de Delhi hoi peloi, dus de prijzen lopen hier aardig op.

RC Café bestaat, natuurlijk, niet meer. Dus Sandju dropt ons aan Bikanervala, in Panchgaon vijf min verderop, een keten waar Lokesh het over had. En inderdaad, lekker! Ik bel Sandju om ons te komen ophalen. ‘5 min, sir.’ We wachten een dikke 25 min, en het is heet heter heetst.

23 juli

Sandju zou ons oppikken om 11u. Klaar en duidelijk afgesproken. We wachten een half uur. Geen kat. Ik bell hem. ‘I am in bank, sir.’ Right. Met een andere Uber dus naar centrum Gurgaon, Delhi. Een uur rijden. Sari blijft op de kamer, ze voelt zich nog steeds niet goed.

Onderweg gooien kerels groene bananen door onze ruit naar binnen, die de monsters op hun beurt proberen kwijtraken aan andere wagens. Eén kerel is een beetje te tuk op onze dames. Hij rijdt vervaarlijk dicht bij onze taxi, lacht en zwaait en zwiert uiteindelijk zijn telefoonnummer naar binnen. Even later text hij naar Louise: ‘Why are you so hot and beautiful?’ Erover, dus blokkeren die handel.

Delhi is La Galleria, een gezellig, klein openlucht winkelcentrum, met wafels en ijsjes en nail saloons en bakery’s, maar vooral met Tiny Tuscany, een zalige Italiaanse verpozing tussen alle rijst door. Vorige zomer kwamen we hier twee maal. Marie-Lou gaat door het lint van de lasagna!

Delhi is tuk tuk racing met je zussen.

Delhi is Ambience Mall: Levis jeans kopen, ik naar PVR, de poepsjiekste cinema die ik ooit zag (old hollywood blib bling style, lederen reclining seats, die nog trillen erbij, een dekentje en een kussen, drinks & meals tot aan je zitplaats, en een reusachtige sundae-caramel overgoten bowl popcorn.

De film, Superman, kon wel beter, maar who cares, het is de experience die telt! En twee uurtjes me-time. 😉

Terwijl paps een filmpje doet, doen de monsters dezelfde winkels als thuis aan, laten ze hun nagels kleuren en Lux krijgt zelfs een nieuwe coupe. Als de kat van huis is …)

Om 18.00 spreken we af met Lokesh en zijn kinderen, in een mall 15 minuutjes verderop. We leerden zanger-producer Lokesh vorige zomer kennen in Goa. Een zalig weerzien! We hebben samen diner in The Big Chill, net zoals een jaar geleden, en het is weer om duimen en vingers af te likken.

En daarna gaan we bowlen in een Arcade hall, te midden van joelende kinderen op een verjaardagsparty. I kid you not. When in Rome … Marie-Lou onpopt zich onverwachts tot noncha bowling master, maar Lokesh spant de kroon. Hij woont hier vlakbij, dus natuurlijk verdenken we hem ervan hier elke vrijdagavond stiekem te komen oefenen. Thx 4 a great evening, bro! Hope to see you in august!

Na middernacht rijden Ella en ik naar Indira Ghandi International om Ode, ons ander buurmeisje op te pikken. Ze reisde ons alleen achterna, en reist mee tot het einde van de reis. Welkom, newbe monster!

Ik dus met 6 vrouwen op pad, allemaal onder mijn waakzame oog. 😉 Ik voel me begeleider van een ladies-jongerenkamp. Nu, er zijn ergere dingen.

We waren pas om 3.00 terug in het hotel en vannacht vliegen we om 3.00 met AirIndia naar Sri Lanka. Dat wordt pittig! Tune in later 4 more!