8th april, chefchaouen

Gisterenavond gingen de hemelsluizen dus open. En geen klein beetje. Het is nu bijna 17.00, en het is nog niet gestopt met regenen. De lucht is overtrokken en de bergen rondom deze blauwe stad zijn gehuld in mist. Ik weet niet of de zon terugkomt, dus ik gebruik ook wat foto’s van februari. Sowieso kloppen tekst en beeld dus niet altijd. Vergeef me, het voelt een beetje als valsspelen … maar fake news is het niet.

De steegjes zijn zo goed als leeg. De verkopers doen niet veel moeite om de weinige toeristen hun winkeltje binnen te lokken. Ze schuilen onder luifels en ooit provisoir opgehangen plastic zeilen. De sfeer zit er niet in. En morgen zijn de toeristen er ook nog, weten ze, hopelijk net zoals de dagen en jaren die volgen.

We zijn verkast van Hotel Koutoubia (8.8 op Booking) naar Hotel Molino Garden (8.5 op Booking) op 5 minuten wandelen van elkaar. Reken hier voor een degelijke kamer ongeveer op 50 euro voor een nacht. Niet echt goedkoop, maar relatief gezien ook niet duur. ‘Degelijk’ betekent negen vierkante meter en als het meezit een eigen badkamer. Geen Luxe. Maar vaak een terras of rooftop, waar je zalig kan ontbijten. Oud maar charmant. Soms met mottige gordijnen en voltapijt. Verf die hier en daar los aan de muren hangt. Maar wel pal in the midst of things, in het hart van Chefchaouen.

Ik ben meer aan Haven Hills Social Club, het charmante hotel waar ik in februari verbleef, op 15 minuten wandelen boven de stad, voorbij La Eglisia – gebouwd in 1920 door de Spanjaarden maar nu een verlaten moskee – met uitzicht over de vallei en als het donker wordt duizenden lichtjes daar beneden .

Maar mijn dames verblijven liever in de oude medina zelf. Nu zitten ze op hun kamer onder hun dekens, schuw voor de regen. Ze hebben een airco die ook warmte blaast, Netflix en in het volgende steegje een winkeltje met chips en snoep . Wat wil een monster nog meer? We spelen Code Names en Imposter. Witty Witches ligt spijtig genoeg in de auto in Charleroi.

Ik trek me terug in Bar Oum Rabie, dezelfde kroeg als gisterenavond. Het is een ideale plaats om te schrijven. Groezelig, en het leeft. Er wordt gegeten, gedronken en gebabbeld. Het sympa Frans-Belgisch koppel van gisteren is ook weer van de partij. Voor een demi vin blanc. Ze vertrokken in februari, weten nog niet wanneer ze huiswaarts keren, naar Montpellier. Ze legden al duizenden kilometers af in Marokko. Met de fiets. En neen, niet elektrisch. Chapeau! (Je kan hen volgen op Polarsteps, Emmanuelle et Fabien.)

Veel meer dan mijn eerste keer hier, voelt Chefchaouen aan als een gezellig thema-dorp in een Marokkaans Disneyland, een beetje als de kermis in Mont-Saint-Michel, maar dan zonder Mont- Saint-Michel en met meer tajine. Begrijp me niet verkeerd, als je erin slaagt doorheen de hele toeristische hutsepot te kijken, blijft het een prachtige plek te midden van het Rifgebergte. Maar misschien maakt de regen me melancholisch, verlangend naar een tijd voor dit alles.

Volgens AI werd Chefchaouen in 1471 gesticht als een kasbah, een versterkt dorp, als uitvalsbasis en fort om de Portugese invasies in Noord-Marokko te bestrijden. Later groeide de stad door de komst van Moorse en Joodse vluchtelingen uit Spanje.

Misschien ook even iets katten, kittens en katers.

Katten. Ze zijn hier alomtegenwoordig. En vooral onder je tafel als je sardienen eet. Als je er dus niet aan bent … you’re in trouble. Gelukkig, zoals ik al schreef, zijn Marokkanen er wel aan. Je kan door geen straatje lopen, of er ligt hier en daar wel een stuk afgekloven kippenkarkas of een ander niet nader te bepalen beetje voer. De katten zitten er rustig bij. Verre van schuw, maar fotogeniek. Sommigen nog hulpeloos pasgeboren en blind. De kittens zien eruit om onmiddellijk in je valies te steken, maar andere lopen er spijtig genoeg gehavend bij. Ze hebben duidelijk ‘schruft’, zoals Lux het noemt, en de katers dragen sporen van vechtpartijen met kattige concurrenten. Luxie neemt restjes mee van tafel en deelt ze uit.

En honden, ja, die zijn er ook.