27 juli

We verlaten Pulau Weh …

28 juli

En komen aan in Bukit Lawang, een kleine 700 km ten oosten van Banda Aceh. Jungle area.

Ik drink een Bintang in het restaurant van Gino’s Place – Guest House & Jungle Trekking in Bukit Lawang. Het ligt tussen de rijstvelden en palmbomen, weg van de grote baan, bereikbaar via een hobbelweg naast een smal kanaaltje waarin de ‘dorpers’ hun was wassen, en ook zichzelf. De temperatuur, in vergelijking met Pulau Weh, is aangenaam.

Het is hier rustig. Enkele vogels doen hun ding en een tafeltje verderop spelen twee hotel-kindjes met hun dino’s en sportwagens. De muezzin zingt zijn zangetje.

Overmorgen gaan we twee dagen het oerwoud in, op zoek naar de “urang utangs”, “de mensen van het bos”, onze broeders. Ik schat onze kansen heel hoog in, want alle toeristen die we spraken, zagen er kweet-niet-hoeveel!

Ik ben redelijk moe, blij dat ik gewoon wat kan zitten schrijven.

De kinderen liggen op hun bed.

Er is geen wifi in de kamer, papa!

Zucht, live with it.

Op de koop toe valt de elektriciteit in deze regio ook geregeld uit. So no wifi, no AC.

TDN.

Total Disaster Nightmare.

Deze morgen in de Grab, na de nachtbus. lagen ze al voor pampus.

Ik heb ze ondertussen al enkele uren niet gezien.

Dus ze overleven toch, against all odds.

Of ze hebben het niet overleefd. Hun hersenen kregen geen TikTok-input en zijn helemaal afgestorven. Morgen zet ik ze in een “bejak”, ik betaal de driver tot in Roeselare.

***

We kwamen deze morgen om 6.00 toe in Medan, – hoofdstad van Sumatra – met de nachtbus vanuit Banda Aceh.

Daarna namen we een Grab tot in Bukit Lawang.

Plannen is hier niet altijd evident, ook al ben ik, zoals u weet, the king of da planning.

De afstanden zijn groot, maar de voornaamste hebben we nu overbrugd met vliegtuig (Jakarta–Banda Aceh) en met nachtbus (Banda Aceh – Medan).

Voor wie geïnteresseerd is in cijfers en nullen …

• Vlucht, Jakarta- Bandah Aceh: ongeveer 500 euro voor vier personen. Enkeltje.
• Nachtbus, Banda Aceh–Medan: 1.640.000 IDR voor vier personen. 80 euro dus. Een ritje van 11 à 13 u, maar echt superdeluxe. Met nekkussen, deken en worstkussen van Louis Vuitton.
• Grab, Medan–Bukit Lawang: 430.000 IDR, 21 euro, eveneens voor vier personen, want Lux wou nog steeds mee. Voor Marie-Lou’s zwemband moesten we bijbetalen, dus die lieten we achter.

BUS

Hoe boek je een bus? Op Redbus? En ben je dan zeker van wat je boekt? Neen, dat doe je uiteindelijk via Whatsapp. Net zoals je hier veel hotels via Whatsapp vastlegt, ook al blijken ze volzet op Booking, Agoda … En dat is dan je ticket of je reservatie, een berichtje. Hopelijk gaat dit goed, denk je dan.

Maar toe nu toe, knock on wood, gaat het ook vrij goed.

BOOT

Hoe boek je de boot van Medan naar Jakarta? Via de Pelni-app, die niet reageert? En als de app dan op een blue monday onverwachts toch doet wat ie moet doen … Hoe betaal je die tickets dan effectief? Natuurlijk ga je met de code, die je via e-mail kreeg, naar een lokale supermarkt. Daar betaal je. Inderdaad. How bizarre. Of je probeert te betalen.

Eerst gaf je Indomaret op als betaal-optie. Maar daar blijkt dat het verschuldigde bedrag boven hun limiet zit.

Dus je boekt je tickets opnieuw online, nu met Alfamart als betaaloptie. Maar in Alfamart moet je wachten omdat je het net probeerde bij concurrent Indomaret. Als je dan gewacht hebt bij Alfamart, blijkt dat het verschuldigde bedrag ook boven hun limiet zit.

Boek in twee keer, denk je dan, maar dan weet je niet of je samen met je monsters in dezelfde kajuit kan liggen.

En dan geef je het op.

VISUM

En hoe verleng je je visum?

Via de officiële immigratie website van Indonesië natuurlijk!

Als je je online-applicatie gedaan hebt, dan ga je naar het Kantor Imigrasi. Je betaalt wel vooraf, via de lokale supermarkt om de hoek, of in een bank. Gewoon met je code. Easy does it. In het kantor onderwerpt een official je aan een ‘kort interview’ en wordt een ‘biometrische foto’ genomen. Maar je mag niet binnen voor je een lange broek over je short getrokken hebt. Eens binnen met je lange broek (batik-olifantdesign) over je short, komt natuurlijk aan het licht dat je op je aanvraag, naar waarheid, een verblijfplaats in Bukit Lawang opgegeven hebt – stupid stupid stupid! – en dat het vanzelfsprekend een hotel of adres in Banda Aceh moest zijn! Want daar ben je op dat moment!

Duh. Logisch toch.

Dude!

Soit, zelfs mijn betaling was niet gelukt, dus dit was gewoon een cultureel uitje.

Natuurlijk moet je vijf dagen wachten voor je een nieuwe online-verlenging kan aanvragen. Maar dan zit je alweer in een ander district. Dus daar moet je heen.

Onze laatste optie dus: verlengen in Medan, nog voor acht augustus.

We komen daar zes augustus aan. Fingers crossed.

KAFKA! KAFKAAAAAAA!

Soit, part of the game en ook best lollig. Maar niet altijd.

Het visum is echt een tricky one. En de boete per dag is niet van de poes.

Voor ons, met vier, zou het komen op

• 1 dag te laat: ± €196
• 2 dagen te laat: ± €391
• 3 dagen te laat: ± €587
• 5 dagen te laat: ± €978

Better be on time, bro!

27 juli

Ik scroll even terug naar gisteren.

We meren aan in Banda Aceh met de Bahari Express vanuit Pulau Weh. Right on schedule. God moves in mysterious ways. Allah also.

En wie o wie staat big te smilen van zodra hij ons ziet? Mr Heri! OMG. Niet nu, nooit niet, Mr. Heri. Ik probeer hem te negeren, totaal onfatsoenlijk van me, maar hij gaat in discussie met Kemal, onze counter terrorist agent, die ons staat op te wachten. Waarom een discussie? No clue. And don’t really care. Kemal gebaart me om weg te gaan. Doen we dan ook. maar niet vooraleer we nog wat Roti’o inslaan.

We ontbijten in Kuta Alam Roastery. Een mooie keet. Proper. Zelfs de toiletten. En keuze uit Frans of anders. Ik bedoel de wc’s, niet de croissants, want die hebben ze ook! En cinnamon roles en pancakes en goede koffie …

Van de Roastery rijden we, in een vruchteloze poging dus, naar Indomaret en Alfamaret, voor die boat tickets, remember? Daarna snorren we naar het Kantor Imigrasi, voor die al even hopeloze onderneming om een visum extension te krijgen.

En Kemal blijft ons maar rondvoeren, helpen … Met alle respect, ik heb hem graag, maar wat heeft hij = eraan? Hij doet het niet voor onze diepzinnige gesprekken, want de taalbarrière … We vragen hem naar de Suzuya Mall Banda Aceh te rijden.

Boven in de mall heb je het verplichte luna-park-nummertje. Luxie wil graag, maar voor een keer zeg ik neen. Het kan niet alle dagen frieten zijn.

We nemen Kemal mee naar een speelgoedwinkel. Wil je iets voor je zoontje, vragen we hem. Hij kijkt verbaasd.

Deze politiewagen, of dit duplopakket met kraanwagen?, proberen we. Zijn zoontje is vier.

Kemal grijpt naar een grote doos: een oplegger met een resem kleinere autootjes.

Maybe this one too expensive?, vraagt hij.

Ik check de prijs. Is ok, zeg ik. Of wil je liever het geld?

Better money, so many toys in the house, he breaks everything.

Het geeft de kinderen en mij een beetje een ongemakkelijk, stuntelig gevoel. Kemals hulpvaardigheid leek oorspronkelijk een ‘vriendendienst’. Aangename kerel, goedlachs, En zit hij verlegen om geld? Hij rijdt met een Toyota van 25.000 euro, geen klein bier. Ik kan het echt niet goed inschatten. Vandaar de tussenoplossing: een cadeautje voor zijn zoontje. But that is a nono.

We hebben wat tijd te vullen, een uur of vijf, voor we afzakken naar de terminal van Putri Pelangi, waar we de nachtbus nemen naar Medan. Wat doet een mens dan? Of course! Nagels lakken! Kemal voert ons naar een schoonheidssalon en de kinderen vleien zich neer terwijl een dame haar ding doet. Ik mag niet binnen. No men …

Ik geef Kemal het equivalent in IDR van de oplegger met resem kleinere autootjes. Hij zet nogal abrupt aan.

Lost in translation? We kunnen maar proberen …

Ik zet me te schrijven aan een tafeltje in een koffiehuis iets verderop. Snikheet buiten, maar de beste wifi ever. Check de dudes die online zitten te gamen …

Nagels gedaan? Check. Ik boek een Grab naar Jalan Mohammed something (“Jalan” betekent straat), het adres dat ik via Whatsapp kreeg van de busmaatschappij. De Grab kerel is al onmiddellijk misnoegd. Iets in de zin van “sedikit, sedikit“, niet genoeg geld dus. Ik plooi niet. Dan moet ie de rit maar niet aanvaarden voor het- door Grab– voorgestelde bedrag.

Neemt ie wraak of dropt hij ons niet bewust bij een totaal verkeerde Jalan Mohammed something? In elk geval: geen busterminal te zien, in de verste verte niet. We staan in een woonwijk bij een rivier. Ik dus opnieuw Whatsappen met de Putri Pelangi-medewerker. Ik bespaar u de tientallen screenshots. (Deze kan u wel opvragen met een Whatsapp-bericht aan mij persoonlijk.)

Staan we daar een beetje te drentelen, in Jalan Mohammed something. Een boysband op scooters grapt en grolt. Een vrouwtje komt uit haar huis. Wat doen deze “bule” in godsnaam hier? (“Bule” gebruiken ze hier voor Europese, Amerikaanse of Australische toeristen. Meestal niet beledigend, maar toon en context bepalen de connotatie. Chinezen by the way zijn blijkbaar geen “bule“. Chinezen blijven blijkbaar gewoon Chinezen.)

Soit. We appen een andere Grab, en vijf minuten later is het zijn beurt om misnoegd te zijn. Hij telt ons en werpt een blik op onze bagage. Blijkbaar moeten we een Grab XL boeken. Ik plooi niet. Dan moet ie de rit maar niet aanvaarden voor de – door Grab en hemzelf – aangegeven zes personen. Kerel blijkt uiteindelijk goed mee te vallen, lacht om de fratsen van Lux, al is het moeilijk daar niet om te lachen.

Check. We zien bussen. Juiste Jalan Mohammed something deze keer.

We hebben dorst en kopen in een winkeltje alle Sprite op.

Waarom zijn busterminals altijd zo louche? Hetzelfde met treinstations, en vooral in de late uurtjes, als de brave mensen onder de wol liggen. De kinderen zijn niet op hun gemak. We schoven onze voeten onder tafel in Corner Kopi, een klein eettentje. Naast ons zit een aantal mannen ons voortdurend aan te gapen. Ze vragen naar mijn beroep, maar lijken vooral geïnteresseerd in Ella’s benen. Ik staar terug. Niet dat het helpt.

De kinderen zijn enthousiast over de busreis, en echt, die valt enorm goed mee. Op de steward na die een andere “bule'” en ik uitdrukkelijk moeten vragen niet in zijn telefoon te roepen. Maar twee maal vragen was genoeg. Terima Kasih.

De nacht valt. Ik heb het gevoel dat de bus razendsnel rijdt. Maar op google maps blijkt het maar 50 km/u te zijn. As if.

Ik ga nog even kijken bij de kinderen. Die slapen al zorgeloos. Ik nestel me, met mijn Louis Vuittonkussen tegen mijn onderrug.

Het toilet in de terminal in Banda Aceh is van dezelfde binnenhuisarchitect als dat in Medan. State of the art.

****

Ondertussen, zoveel uren later, zit ik nog altijd aan hetzelfde tafeltje in Gino’s Place – Guest House & Jungle Trekking, Bukit Lawang. Het is ondertussen 21.30, local time. Het is een komen en gaan hier: naar het oerwoud en terug van het oerwoud, overgoten met een saus van gezelligheid, tofu curry en een plotse warme regenval.

De local Jungle Guide Band speelt La Bamba, en neen, lang niet slecht. Ze zongen Creep, iets van James Blunt, enkele Beatles songs, en ook John Denver en hun eigen versie van een aantal andere wereldhits passeren de revue.

Ik ben op scoutskamp.

Meer over Bukit Lawang in een volgende post. Keep on reading!